เบื่อกันรึยังคะเนี่ย
แต่ถึงเบื่อก็จะลง ยัดเยียดคะ
(แล้วจะถามเพื่อ 
)ลองอ่านกันดูนะคะ
---------------------------------------------------------------------------
part1
“ยูริ มีคนมารออยู่หน้าประตูโรงเรียนแหนะ” เสียงเพื่อนร่วมชั้นตะโกนบอก
คนที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บของใส่กระเป๋าเงยหน้าขึ้นทันที เจ้าของชื่อยูริ มีใบหน้าเรียวสวย
ดวงตาสวยคม จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากเรียวบาง ไม่ว่ามองมุมไหน
ก็ไม่พ้นคำว่าสวยไปได้เลย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแทบจะเป็นปมเมื่อได้ยินเพื่อนบอกแบบนั้น
“ใคร ชั้นไม่ได้นัดใครไว้”น้ำเสียงยามเอ่ยเต็มไปด้วยความสงสัย
“ไม่รู้เหรอ รู้แต่น่ารักมากๆๆ ใส่เครื่องแบบโรงเรียน K ตอนนี้คนไปรุมมองกันใหญ่แล้ว”
ดวงตาสวยคมเบิกกว้างทันทีที่ได้ยินว่าคนที่มาหาใส่เครื่องแบบโรงเรียนอะไร
“แทยอน!” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจและตกใจ ปะสมปนเป
ยูริวิ่งไปที่หน้าต่างของห้องเรียนทันที เพียงแค่กวาดสายตาลงไปที่ประตูหน้าของโรงเรียน
ภาพที่เจนใจก็วิ่งเข้าสู่สายตาทันที ร่างเล็กในเครื่องแบบโรงเรียนเอกชนชื่อดัง ยืนพิงอยู่ที่หน้าประตู
เด็กในโรงเรียนที่เดินผ่านไปผ่านมา พากันมองอย่างสนอกสนใจ บางคนถึงขนาดใจกล้า
เข้าไปชวนคุย ยูริกำมือแน่น ก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะ ค้นอะไรกุกกักในกระเป๋านักเรียนครู่ใหญ่
ก่อนจะหยิบของบางอย่างออกมา ผมยาวประบ่าที่ปล่อยอยู่เสมอเวลาอยู่โรงเรียน ถูกเจ้าตัว
ใช้หนังยาง มัดและถักเป็นเปียเล็กๆทั้งสองข้าง เพื่อนๆต่างพากันมองด้วยความงุนงง
และที่งงที่สุดคงจะไม่พ้น แว่นสายตากรอบพลาสติกสีดำ รูปทรงเช๊ยเชยที่เจ้าตัวหยิบออกมาใส่
จากสุดเท่ห์ที่น้องๆตามกรี๊ดกันทั้งวันไม่ว่าจะขยับตัวไปไหน กลับกลายเป็นยัยเฉิ่มที่ไหนไม่รู้
ยูริรีบสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองก่อนจะเก็บกระเป๋าด้วยความรวดเร็วและยังไม่ลืมหันมากำชับเพื่อนร่วมห้องที่เห็นเหตุการณ์
“อย่าไปบอกใครเชียวหละ!”น้ำเสียงยามเอ่ยราบเรียบผิดกับสายตาดุดันที่อยู่ภายใต้แว่นตากรอบสีดำ
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
“แทยอน!” เสียงเรียกสดใส พร้อมกับรอยยิ้มแย้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น
ยูริวิ่งไปหาร่างเล็กที่ยืนรออย่างเซ็งๆอยู่หน้าประตูโรงเรียน ก่อนจะหยุดเพื่อพักหายใจ
กรอบแว่นสีดำตกลงมาอยู่ที่ดั้งจมูกทำให้เจ้าตัวต้องดันให้เข้าที่ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมอง
คิม แทยอน เพื่อนร่วมรุ่นที่อยู่ข้างบ้าน ใบหน้าน่ารักนั่นทำให้ชั้นปั่นป่วนตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็น
ผิวขาวราวกับหยกชั้นดี ทรงผมที่ดัดหยิกอ่อนๆยาวเคลียหลังพร้อมทั้งโกรกเป็นสีน้ำตาลอ่อนยิ่งส่งให้ใบหน้านวลขาวมากยิ่งขึ้น
ไม่ว่ามองยังไง นี่ก็เป็นดารา เกิดมาเพื่อเป็นดาวชัดๆ แต่แปลกที่จนป่านนี้ยังไม่มีใครมาทาบทามแทยอนให้ไปเป็นดาราเลย
อาจจะเป็นเพราะยุคนี้ เด็กสาวล้วนแต่เป็นฝ่ายวิ่งเข้าหาค่ายต่างๆกันทั้งนั้น ทำให้พวกแมวมอง
ไม่จำเป็นอีกต่อไป แทยอนถึงได้รอดปลอดภัยมาถึงทุกวันนี้ ซึ่งถือเป็นโชคดีของชั้นมากๆ
ก็ถ้าแทยอนไปเป็นดารา สิ่งที่ชั้นทำมาตลอดก็สูญเปล่าหละสิ แทยอนก็ต้องไปอยู่ในที่ที่ชั้นเอื้อมไม่ถึง
“ทำไมถึงมาหาชั้นได้หละ”ยูริถามเสียงเบา ทั้งยังหอบหายใจอยู่
“วันนี้ชั้นจะมาชวนยูริไปหาไรกิน พอดีมีเรื่องจะปรึกษานะ” แทยอนเอ่ยเสียงเบา
ใบหน้าขาวนวลแดงปลั่ง จนยูริเผลอมองด้วยความหลงใหล ก่อนจะรีบขยับแว่นของตัวเอง
พร้อมกับกระชับกระเป๋านักเรียน ทำท่าทางขึงขัง พยักหน้าแรงๆหนึ่งที
“แทยอนมีปัญหาอะไรบอกมาได้เลย ชั้นยินดีช่วยหมดทุกอย่าง”น้ำเสียงที่พูดจริงจังจนแทยอนอดหัวเราะไม่ได้
“ก็ไปหาอะไรกินก่อนดีมั๊ย เดี๋ยวชั้นค่อยพูด ยูริทำไมต้องทำท่าเหมือนทหาร รอคำสั่งจากนายด้วยหละ ฮ่าๆๆ คนมองใหญ่แล้ว”
แทยอนหัวเราะเสียงดัง คิดว่าคนมองความเอ๋อเปิ่นของคนตรงหน้า แต่เปล่า ไม่ใช่เลย ที่พวกในโรงเรียนมองกันหนะ
ยูริรู้ว่ามองทำไม ก็ปกติยูริเคยแต่งตัวแบบนี้ที่ไหนหละ พวกนั้นต้องมองสิว่าใช่ ควอน ยูริ จริงหรือเปล่า
รับรองพรุ่งนี้ได้มีเสียงล่ำลือ ถึงยัยแว่น เปิ่นเอ๋อที่ดูเหมือน ยูริ แน่ๆ จากสุดเท่ห์ มาดขรึม ค่อนข้างจะดุดัน
กลับกลายเป็นยัยเฉิ่มเปิ่นไปได้ยังไง แต่คนอย่างชั้น ไม่สนอยู่แล้ว
สนแค่คนข้างหน้าชั้นก็พอแล้วหละ ยูริคิดพร้อมรอยยิ้มที่แพร่กระจายไปทั่วใบหน้า
“มองแทยอนกันไง ก็แทยอน น่ารักออกขนาดนี้” ยูริเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
“ฮ่าๆ ไปกันเถอะ ชั้นว่า เค้ามองยูริกันมากกว่า” แทยอนหัวเราะพร้อมกับเดินนำยูริออกจากโรงเรียนไป
ยูริเดินตามไปอย่างว่าง่าย สำหรับแทยอน ยูริเป็นได้ทุกอย่างที่แทยอนอยากให้เป็น
ไม่ว่าแทยอนต้องการอะไร อยากให้ทำอะไรยูริทำหมดทุกอย่าง ขออย่างเดียว
เธออย่าจากชั้นไปไหนก็พอ.......
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
“อ้า~~~ อร่อยจังเลย”แทยอนพูดพร้อมกับส่งเค้กชิ้นสุดท้ายเข้าปาก ด้วยใบหน้าอิ่มเอม
ยูริจ้องมองแทยอนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาภายใต้แว่นพลาสติกสีดำวาววับด้วยความพอใจ
ร้านนี้เป็นร้านเค้กเจ้าประจำที่ร่างเล็กชอบกินตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ แทยอนก็ยังชอบมาร้านนี้อยู่ประจำ
ส่วนตัวยูริเองที่ไม่เคยชอบกินของหวาน แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทุกครั้งที่เข้ามากินกับแทยอน
เค้กตรงหน้าจะอร่อยขึ้นมาเสียอย่างนั้น ร่างสูงจะตัดเค้กเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
เพราะไม่ว่าอะไรที่แทยอนชอบ ยูริก็อยากจะชอบด้วย มันเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก
ใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั้น อยากจะเก็บไว้คนเดียว อยากจะครอบครองเป็นเจ้าของ อยากจะบอกว่ารัก
แต่ไม่เคยได้พูดไป สิ่งที่อยากจะพูดไม่เคยได้พูดออกไปเลยซักครั้ง เหมือนอย่างแว่นนี้เหมือนกัน
ยูริไม่ได้สายตาสั้น ยูริไม่ได้อยากใส่แว่น ทุกอย่าง ทำเพราะคนตรงหน้าชอบก็เท่านั้นเอง
เสียงใสๆของเด็กตัวเล็กที่ถึงจะรุ่นเดียวกันแต่กลับตัวเล็กกว่ายูริมาก ดังขึ้นในห้องนั่งเล่นของเย็นวันหนึ่ง
เมื่อสิบปีก่อน จำได้ว่ายูรินั่งดูละครอยู่ แทยอนที่ตามแม่มาแนะนำตัวกับเพื่อนบ้านอย่างครอบครัว “ควอน”
ก็เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับถือวิสาสะนั่งลงข้างๆลูกสาวคนเดียวของบ้านนี้ ในขณะที่พ่อแม่ของเด็กทั้งสอง
นั่งคุยทำความรู้จักกันอยู่ที่ห้องรับแขก ยูริไม่พอใจในทีแรกที่แทยอนนั่งโดยไม่เอ่ยขออนุญาตซักคำ
แต่เพียงแค่เห็นใบหน้าน่ารักสดใส รอยยิ้มที่แสดงออกมาอย่างจริงใจ ทำให้ความไม่พอใจหดหาย
สิ่งที่ก่อตัวขึ้นแทนเป็นเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ จนเด็กผู้หญิงวัย 8 ขวบในเวลานั้นเริ่มสับสน
แทยอนเอ่ยเสียงสดใส เมื่อละครดำเนินมาถึงตอนที่พระเอก บอกรักนางเอก
“แทยอนชอบคนใส่แว่นแบบนี้จังเลย ดูอบอุ่นแล้วก็สุภาพ เท่ห์ที่สุด”เสียงใสๆเอ่ยอย่างเพ้อฝันเหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไป
แต่ในหัวของคนที่นั่งฟังอยู่ วิ่งเร็วจี๋ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องพูดออกไปอย่างนั้นเพียงแต่ว่า อยากจะเป็นคนที่เด็กคนนี้ชอบ
“ยูริ....ยูริก็ใส่แว่นนะ”เด็กหญิงวัย 8 ขวบเอ่ยเสียงเบา
แทยอนหันมามองคนที่พูด ดวงตากลมโตใสแจ๋วเต็มไปด้วยคำถาม ก็คนตรงหน้าไม่เห็นจะใส่แว่นนี่หน่า
“ใส่เวลาอ่านหนังสือหนะ” ยูริเอ่ยแก้ เพราะตอนนี้ตัวเองไม่ได้ใส่แว่นอยู่นี่หน่า
“เหรอ ดีจัง ชื่อยูริเหรอ....แทยอน นะ คิม แทยอน เป็นเพื่อนกันนะ”เด็กหญิงวัย 8 ขวบเอ่ยอย่างร่าเริงและเป็นกันเอง
ยูริมองมือที่ยื่นออกมา ก่อนจะส่งมือของตัวเองออกไปเกาะกุมมือเล็กๆนั่น
ผ่านมา สิบปี ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังไม่เปลี่ยนแปลง ทั้งสองคนสนิทกันมาก
ยูริเองก็เริ่มหันมาใส่แว่นตั้งแต่ตอนนั้น ทั้งๆที่ไปวัดสายตาแล้วไม่ได้เป็นอะไรเลย
แต่เด็กหญิงวัย 8 ขวบในตอนนั้น กลับร่ำร้องอยากจะใส่แว่นให้ได้จนพ่อแม่อ่อนใจ
สุดท้าย ยูริ ก็ได้ใส่แว่นตาสมใจ แต่ว่าความสมใจก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อยูริรู้สึกว่า แว่นนั้นมันน่ารำคาญ
เมื่อโตขึ้น ยูริจึงรู้จักที่จะใส่แว่นแค่เฉพาะตอนอยู่กับแทยอนเท่านั้น ส่วนเวลาอื่น ร่างสูงจะไม่แตะแว่นเลย
“......คนนึงหละ ยูริ” เสียงใสๆจากคนตรงหน้าเรียกสติของยูริกลับมา
“ว่าไงนะแทยอน ช...ชั้นไม่ทันได้ฟังหนะ”ยูริถามแทยอนเสียงเจื่อน พร้อมกับขยับแว่นที่ตกลงมาที่ดั้งจมูกอีกครั้ง
“ยูริไม่ฟังชั้นเลยเหรอ” แทยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พร้อมกับทำแก้มป่องเล็กน้อยตามความเคยชิน
“ชั้นขอโทษ ว่าแต่ เมื่อกี๊เธอบอกว่าไงนะ”ยูริยิ้มประจบก่อนจะถามอีกครั้ง
“ชั้นบอกว่า ชั้นชอบคนๆนึงที่โรงเรียนหละ” แทยอนบอกพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำ สำหรับยูริ แทยอนไม่เคยปิดบังอะไรเลย
ร่างเล็กยังนั่งเขินอยู่อย่างนั้น ในขณะที่ยูริ นั่งอึ้งไปกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน แทยอนชอบคนอื่นแล้ว หมายความว่ายังไง
แล้วชั้นหละแทยอน แล้วยูริหละ เธอเอาชั้นไปไว้ที่ไหน เสียงในหัวใจร้องถามแต่สิ่งที่ทำได้คือนั่งนิ่ง
“เค้าชื่อ ดองมิน หละ เป็นนักกีฬาโรงเรียนด้วยนะ ยูริว่า ชั้นไปสารภาพรักกับเค้าดีมั๊ย”
แทยอนยังคงพูดต่อไปด้วยท่าทางเขินอาย โดยไม่ได้สังเกตถึงความเงียบขรึมของคนตรงหน้า
ยูริจ้องหน้าของแทยอนด้วยความเจ็บปวด กับความรักที่เก็บไว้ถึงสิบปี ตั้งสิบปีเชียวนะ
เป็นเพราะชั้นไม่พูดเหรอ เป็นเพราะชั้นไม่แสดงออกว่ารัก เธอถึงไม่เคยรับรู้มันเลยหรือไงแทยอน
แล้วอย่างนี้ ที่ชั้นทำทุกอย่างมา เพื่ออะไร ชั้นจะทำตัวเป็นคนดี ชั้นจะใส่แว่นเป็นคนดูสุภาพเรียบร้อยไปเพื่ออะไร
ผลสุดท้าย ชั้นก็ไม่ได้อะไรกลับมาซักอย่าง แทยอนก็ไปชอบคนอื่นอยู่ดี ยูริคิดด้วยความรวดร้าว
“ยูริ...ยูริ!” เสียงแทยอนเรียกสติของยูริกลับมาอีกครั้ง
“เป็นอะไรไป ไม่ฟังที่ชั้นพูดเลย”ร่างเล็กตัดพ้อคนตรงหน้า ก็ยูริไม่เคยเป็นแบบนี้ ปกติจะตั้งใจฟังชั้นทุกครั้ง
แล้วครั้งนี้เป็นอะไรไป ไม่ฟังชั้นพูดเลย อุตส่าห์มาปรึกษาแท้ๆ ช่วยอะไรไม่ได้เลยยูริเนี่ย
“ขอโทษนะแทยอน....... ชั้นว่าชั้นคงช่วยให้คำปรึกษาอะไรเธอไม่ได้” ยูริตอบออกไปอย่างยากเย็น
“โถ่ ชั้นอุตส่าห์มาปรึกษา ยูริกลับไม่คิดจะช่วยชั้นมั่งเลยหรือไง”แทยอนกอดอกพร้อมกับบ่นงุบงิบด้วยความไม่พอใจ
ยูริมองหน้าแทยอนนิดหน่อย ก่อนจะตัดสินใจ หยิบกระเป๋าตังค์ออกมาและลุกไปจ่ายเงินค่าเค้กโดยไม่พูดอะไร
เวลานี้อยากจะกลับบ้าน ยังไม่อยากจะอยู่รับรู้อะไรทั้งนั้น ชั้นไม่อยากสูญเสียแทยอนไป ชั้นไม่อยากให้เธอเป็นของคนอื่น
แทยอนนั่งด้วยความงุนงง อยู่ๆเป็นอะไรของเค้า นึกจะไปก็ไป ยังไม่ทันจะพูดอะไรยูริก็เดินมาหยิบกระเป๋านักเรียนของตัวเอง
“กลับก่อนนะ”เสียงพูดแผ่วเบา จนแทยอนจับสังเกตได้
“เดี๋ยว ยูริ เป็นอะไรไป”แทยอนลุกขึ้นและเดินตามยูริมาติดๆ ไม่เข้าใจว่าคนข้างกายเป็นอะไรอยู่ๆก็ซึมไปซะอย่างนั้น
“เปล่า แทยอนจะกลับบ้านเลยรึเปล่า จะได้กลับพร้อมกัน”ยูริพูดโดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าแทยอนเลย
“งั้นยูริกลับไปก่อนแล้วกัน วันนี้ดองมิน มีแข่งบาสที่สนามตรงสวนกีฬา ชั้นนัดกับเพื่อนว่าจะไปดูกัน เดี๋ยวจะหยุดตั้งหลายวันก็จะไม่ได้เจอหนะสิ”
แทยอนพูดออกมาพร้อมกับใบหน้าแดงก่ำอีกครั้ง ยูริเหลือบมองดวงตาภายใต้แว่นพลาสติกเปล่งประกายวูบหนึ่ง
“ตอนแรกว่าจะมาชวนยูริไปดูด้วยกันซะหน่อย”แทยอนเอ่ยเบาๆ
สองมือจับหูกระเป๋าไว้ด้านหน้าของตัวเองยามเดินกระเป๋าจะกระเด้งไปข้างหน้า
แทยอนชอบเดินท่านี้เป็นประจำเวลาที่กำลังคิดเรื่องอะไรอยู่
“งั้นก็ไปสิ ชั้นก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่า ดองมินของเธอหน้าตาเป็นยังไง”ยูริเอ่ยเสียงเครียด
ผิดกับแทยอนที่หันมายิ้มจนหน้าบาน เมื่อรู้ว่ายูริจะไปด้วย
“ยูริจะไปด้วยจริงๆนะ ยูริต้องว่าดองมินเค้าเท่ห์มากๆเหมือนชั้นแน่ๆ ก็ตั้งแต่เด็กเราคิดอะไรเหมือนกันตลอดเลยนี่”
แทยอนพูดจบก็หันมายิ้มให้ รอยยิ้มของแทยอนตั้งแต่เด็ก ก็ยังไม่เปลี่ยน สดใส จริงใจ ชั้นจะทำยังไงที่จะไม่ต้องเสียรอยยิ้มนี้ไป
แค่คิดว่าจะต้องสูญเสียรอยยิ้มนี้ให้กับคนอื่น หัวใจก็บีบรัดอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดมันเป็นแบบนี้สินะ......
--------------------------------------------------------------------------------
ตึง!
เสียงลูกบาสชนกับแป้นดังสนั่นไปทั่วบริเวณสนาม เด็กผู้หญิงหลายคนพากันกรี๊ดกร๊าด คาดว่าจะเป็นเด็กโรงเรียนเดียวกับแทยอน
เพราะใส่เครื่องแบบเหมือนกันหมด ต่างกันแค่สีเนคไทเท่านั้น ยูริยืนมองแทยอนที่วิ่งเข้าไปหาเพื่อนๆ ก่อนจะเดินกลับมา
“ดองมินเค้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพิ่งมาถึงแหละ” แทยอนบอกยูริดวงตาเป็นประกาย
ยูริได้แต่ยืนมองเงียบๆ นี่ชั้นจะมาทำไมกัน มาดูแทยอนบอกว่าชอบคนอื่นงั้นเหรอ มือเรียวกำเข้าหากันแน่น
เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเจ็บไปหมด เจ็บซะ เจ็บซะให้พอ
“นั่นไง มาแล้วๆๆๆ” เสียงแทยอนพูดด้วยความตื่นเต้น ทำให้ยูริต้องหันมาให้ความสนใจคนที่เพิ่งเดินมาลงสนาม
“นั่นไงดองมิน!”
สายตาดุดันภายใต้เลนส์ใสจับจ้องไปยังร่างสูงที่เพิ่งเดินลงมาที่สนาม ดวงตาสวยคมเบิกกว้าง
เนี่ยเหรอ คนที่แทยอนชอบ!!!!!
----------------------------------------------------------------------
โปรดติดตามตอนต่อไป 5555+
แปลงยูทิฟ แล้วหัวใจมันเรียกร้องให้แปลง แทริด้วย><
ตายๆ รถไฟชนกันสองเรื่อง คุณผู้อ่านทั้งหลายอย่าเพิ่งเมากันนะคะ
ขอบคุณคนอ่านและคนเม้นท์นะคะ
รักคนอ่าน
[/align]
ยังเดาไม่ออกจะเป็นยังไงต่อ อิอิ
