소녀시대• So Nyeo Shi Dae Club • Girls' Generation • โซนยอชิแด • So Nyuh Shi Dae

มาต่อแล้วจ้า หลังจากหายไปนาน...

ต้องขอโทดด้วยค่า

ตอนนี้อาดสั้นปล่อยหน่อย...

คือเรายังไม่แน่ใจกะตอนจบเลย

คิดตอนจบไว้ 2 ฉาก ยังเลือกมะถูกเลย

ต้องขอโทดจิงๆ ค่า

ยังไงก็ติชมกันต่อไปนะค่ะ เพื่อกำลังใจในการแต่งต่อ...

--------------------------------------------------------------

“หมอค่ะ คนไข้เป็นอย่างไรบ้างค่ะ?” ยุนอารีบเดินเข้าไปถามคุณหมอที่เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน
“ปลอดภัยแล้วครับ เส้นประสาทที่กล้ามเนื้อหน้าขาถูกกดทับ บวกกับคนไข้พยายามฝืนปล่อยทิ้งไว้ จนเกิดอาการบวมที่กล้ามเนื้อชั้นใน หมอคิดว่าคงจะเดินไม่ได้สักประมาณ 2-3 อาทิตย์เดี๋ยวหมอจะจัดยาให้ ส่วนคนไข้ให้พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสักวันสองวันละกันนะครับ และทางญาติก็ควรจะเอาใจใส่ ไม่ให้คนไข้ฝืนใช้กล้ามเนื้อส่วนนี้มากครับ ทางที่ดี หมอแนะนำว่าให้ใช้ ไม้เท้า หรือ รถเข็นไปเลยจะดีมากนะครับ งั้นหมอขอตัวก่อน” หมออธิบายอาการของคนไข้ก่อนจะเดินจากไป
“ขอบคุนมากนะค่ะ คุณหมอ” ยุนอาก้มตัวให้กลับคุณหมอ

ขณะเดียวกันประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออก ก่อนที่รถเข็นจะพาร่างของแทยอนที่นอนอยู่ พาไปยังห้องคนไข้
“แทยอนเธอเป็นยังไงบ้าง?” ยุนอาเดินเข้ามาถามอาการของเพื่อน
“หายแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ” แทยอนขอกลับบ้าน เพราะเธอไม่อยากอยู่โรงพยาบาล
“ไม่ได้ คุณหมอให้เธอพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสักวันสองวัน” ยุนอาห้าม
“แง แง ๆ ๆ ก็เค้าอยากกลับบ้าน เธอก็รู้นี้ว่าฉันกลัว นะ นะ ให้เค้ากลับบ้านเถอะ” แทยอนพยายามขอร้องยุนอาทุกวิถีทางเพือไม่ให้เธอนอนที่โรงพยาบาล

‘ก็มันน่ากลัวนี่น้า...’ แทยอนคิดในใจ

“ก็ฉันรู้ไง คืนนี้ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง” ยุนอาบอกกับแทยอนเพื่อให้เธอสบายใจ
“จริงๆ นะ?” แทยอนยื่นมือไปจับมือของยุนอาเพื่อขอคำยืนยัน
“อืม” ยุนอาบีบมือแทยอนเบาๆ เป็นการยืนยัน
เมื่อมาถึงห้องคนไข้ แทยอนถูกเคลื่อนย้ายไปนอนบนเตียง ก่อนที่พยาบาลจะพากันออกไปจากห้องเพื่อให้คนไข้ได้พักผ่อน
“นอนได้แล้วนะ เจ้าลิงน้อย” ยุนอาลูบหัวลิงน้อยเบาๆ ลิงน้อยทำท่าเหมือนจาเคลิ้มหลับ
“แต่ เธอต้องอยู่ข้างฉันนะ ยุนอา เค้ากลัว” ลิงน้อยลืมตาขึ้นมาบอกเพื่อน
“อืม ฉันจะอยู่ข้างเธอตลอดเลยคืนนี้ พอใจยัง?” ยุนอาเดินไปลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เตียงคนไข้ ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับกับมือของแทยอน
“อืม”แทยอนตอบก่อนจะกลับตาลง เข้าสู่ห้วงนิทราไปทั้งสองคน

+++++++++++++++++++++++++++++++++

“ทิฟฟานี่ เธอไม่เป็นไรนะ สีหน้าเธอไม่ได้เลย” ยูริถามเมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนยังคงเหมือนเดิมตั้งแต่เหตุการณ์เกิดขึ้น
“ฉันไม่เป็นไร” ทิฟฟานี่ตอบกลับไปเพื่อนใม่ให้เพื่อนต้องเป็นกังวล

รถคันสีดำถูกแล่นมาจอดที่หน้าคอนโดแห่งหนึ่ง
“ขอบใจนะ ที่มาส่ง ฉันไปล่ะ บาย” ทิฟฟานี่กำลังจะลุกออกจากรถ แต่ถูกอีกมือหนึ่งรั้งไว้ซะก่อน
“ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนไหม?” ยูริถามเพื่อนเมื่อเห็นว่าตั้งแต่ขับรถมาสีหน้าของคนข้างๆ ไม่ได้ดีขึ้นเลย มีแต่จะแย่ลงด้วยซ้ำ
“ขอบใจนะ แต่ตอนนี้ฉันอยากยู่คนเดียว ขอโทดด้วย ฉันไปล่ะ” ทิฟฟานี่บอก
“อืม งั้นฉันไปล่ะ” ยูริปล่อยมือจากทิฟฟานี่ก่อนจะขับรถแล่นออกไป

หลังจากนั้นทิฟฟานี่ก็มุ่งหน้ามาที่ห้องของเธอก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอนทันที
“เฮ้อ...” ทิฟฟานี่ล้มตัวลงนอนบนเตียง
‘ทำไมเธอถึงช่วยฉันเอาไว้นะ? คิมแทยอน’

‘ทำไม?’ ทิฟฟานี่นอนคิดอยู่อย่างนั้นจนเผลอหลับไปในที่สุดคิด

+++++++++++++++++++++++++++++++++

“นี่ๆ เธอรู้หรือเปล่า แทยอนกับ ยุนอาไม่มาโรงเรียนวันนี้ เห็นเค้าว่าแทยอนประสบอุบัติเหตุเลยมาไม่ได้น่ะ” เสียงซุบซิบนินทาของบรรดานักเรียนดังไปทั่วทั้งชั้น เรื่องที่แทยอนประสบอุบัติเหตุ จะไม่ให้ดังได้ยังไงล่ะ ในเมื่อทั้งสองดังซะขนาดนี้ คนหนึ่งมีเสียงอันไพเราะ ถึงแม้จะรั่วไปบ้างก็ตาม (ไม่บ้างแล้วแหละคง มากเลยต่างหาก) ส่วนอีกคนก็เต้นเก่ง แถมยังหน้าตาดีอีกต่างหาก เลยเป็นที่หมายปองของชายหลายๆ คนในโรงเรียน แต่ก็โดนเจ้าตัวปฏิเสธไปซะทุกราย ทุกคนเลยคิดว่าทั้งสองคนนี้เป็นแฟนกันแน่นอน
“แฟนประสบอุบัติเหตุทั้งที เลยหยุดเฝ้าไข้แหละ ฉันว่า” บทสนทนานี้ยังคงดังต่อไปจนไปเข้าหูทิฟฟานี่เข้า
“เธอว่าใคร? ประสบอุบัติเหตุนะ”ทิฟฟานี่ถามเพื่อนในห้อง
“ก็แทยอน 3-A ไง เห็นเค้าว่าแทยอนประสบอุบัติเหตุ ยุนอาเลยอยู่เฝ้าไข้อยู่ที่โรงพยาบาล” ทิฟฟานี่ได้ยินดังนั้น ถึงกับเข่าทรุดลงในทันที

‘นี้เพราะฉันใช่ไหม?’ ทิฟฟานี่คิดในใจ

“อ้าว ทิฟฟานี่เธอเป็นอะไรหรือเปล่า? ให้พวกเราพาไปห้องพยาบาลไหม?” เพื่อนในห้องถามด้วยความเป็นห่วง
“ฉะ...ฉันไม่เป็นไร ขอบใจนะ” ทิฟฟานี่เดินจากมานั่งที่ของตัวเอง

10 นาทีต่อมา
“เฮ้อ...เกือบจะมาไม่ทันซะแล้วสิ” ยูริหอบเพราะรีบวิ่งมาโรงเรียน
“อ้าว...ทิฟฟานี่เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?” นั่งก้มหน้าเชียว
“เค้า...เค้าเจ็บตัวเพราะฉัน” ทิฟฟานี่เงยหน้าขึ้นมาาเอ่ยน้ำตาคลอ
“ใคร...แทยอนเหรอ? ก็ไหนเมื่อวานยังไม่เห็นไปอะไรเลยนี่” ยูริพูดขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน ก็เธอยังเห็นอยู่เลยว่าแทยอน มีอาการเจ็บขาแค่เล็กน้อย
“วันนี้เค้าไม่มาโรงเรียน แทยอนกับยุนอาอยู่ที่โรงพยาบาล” ทิฟฟานี่พูดถึงสิ่งที่เธอได้ยินมา
“ยุนอาเป็นอะไร?” ยูริตกใจเมื่อรู้ว่ายุนอาอยู่ที่โรงพยาบาล
“เปล่า ยุนอาไม่ได้เป็นอะไร เธอแค่อยู่เฝ้าไข้แทยอนเท่านั้น” ทิฟฟานี่บอกไปเพื่อให้เพื่อนสบายใจ
“มันเป็นความผิดของฉันเอง เค้าไม่น่าเข้ามาช่วยฉันเลย คนที่ควรโดนเหล็กทับไม่ใช่เค้า แต่ต้องเป็นฉันสิ” ทิฟฟานี่โทษตัวเองพร้อมกับร้องให้ออกมา
“โอ้...อย่าร้องเลยนะ เดี๋ยววันนี้ตอนเย็น เราจะไปเยี่ยมพวกเค้ากัน ดีไหม? ตอนนี้เธอเลิกร้องให้ได้แล้วนะ เดี๋ยวอาจารย์ก็เข้าแล้ว” ยูริปลอบให้ทิฟฟานี่เลิกร้องให้ก่อนที่จะถึงชั่วโมง Homeroom

+++++++++++++++++++++++++++++++++

“ยุนอา ยุนอา ยุนอา” แทยอนสะกิดคนข้างๆ เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
“หือ...ตื่นแล้วเหรอ?” ยุนอายังคงสะลึมสะลือ
“คือ...ฉัน...ฉัน” แทยอนตะกุกตะกัก
“เธอเป็นอะไรงั้นเหรอ? บอกฉันมาสิ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? เดี๋ยวฉันเรียกหมอให้นะ” ยุนอาคิดว่าแทยอนเป็นอะไรไป เพราะเห็นว่าเธอไม่ยอมพูดสักที
“คือ...ฉันปวด...” แทยอนกำลังจะพูดต่อ
“เจ็บขาเหรอ? เดี๋ยวฉันจารีบไปตามหมอนะ รอแปปนะ” ยุนอารีบลุกจะไปเรียกหมอทันที
“เดี๋ยว ยุนอา” แทยอนพยายามห้ามยุนอา แต่ดูไม่ยุนอาจาไม่ได้ยิน
“คือฉันปวดฉี่!” แทยอนตะโกนออกมา ยุนอาหยุดอยู่หน้าประตู
“เมี่อกี้เธอว่าอะไรนะ?” ยุนอาหันมาทำหน้างงกับคำพูดที่เธอได้ยิน
“ฉันอยากเข้าห้องน้ำ” แทยอนก้มหน้านิ่ง
“แล้วทำไม?เธอไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะ อ้ำอึ้งอยู่ได้” ยุนอาเดินกลับมาหาแทยอน
“ก็เธอไม่ฟังฉันเลยนี่ พูดเองเออเองคนเดียวเฉยเลย” แทยอนเถียง
“ฉันขอโทด อ้ะนี่ อยากเข้าห้องน้ำ ไม่ใช่เหรอ?” ยุนอายื่นไม้เท้าส่งให้แทยอน
“ขอบใจ” แทยอนรับมาก่อนจะพยายามลงจากเตียง โดยมียุนอาช่วยพยุงอยู่ข้างๆ
“เธอยืนไหวหรือเปล่า?” ยุนอาถามเมื่อเห็นว่าลิงน้อย ยืนอย่างทุลักทุเลเต็มที
“ไหวสิ แข็งแรงจะตายไป” แทยอนถกแขนเสื้อขึ้นก่อนจะทำเป็นเบ่งกล้าม
“มันมีไหมเนี่ย? กล้ามน่ะ ฉันว่าฉันเห็นแต่ก้างนะ” ยุนอาแซวก่อนจะพยุงแทยอนไปจนถึงหน้าห้องน้ำ
“ต้องให้ฉันเข้าไปช่วยไหม?” ยุนอาถามไปแบบกวนๆ
“ก็ดีนะ” แทยอนหันกลับมายิ้มให้ยุนอาเป็นเชิงว่าเห็นด้วย จนคนฟังถึงกลับขนลุก
“เข้าไปเลย ไป ไม่ต้องล็อคนะ เพื่อเธอมีอะไรก็เรียกฉันนะ” ยุนอาดันให้แทยอนเข้าไปในห้องน้ำ
“จะไม่เข้าไปช่วยจริงๆ เหรอ?” แทยอนหันกลับมาถาม
“จะบ้าเหรอ? รีบเข้าไปเลย” ยุนอาดันแทยอนเข้าห้องน้ำได้สำเร็จก่อนจะคว้าประตูมาปิด

+++++++++++++++++++++++++++++++++

“ทิฟฟานี่ เธอทานสักหน่อยเหอะ ฉันเห็นเธอนั่งเขี่ยข้าวอยู่นานแล้วนะ” ยูริบอกกลับทิฟฟานี่ที่นั่งเหม่อลอยเขี่ยข้าวในจานไปมา
“ฉันกินไม่ลงนี่” ทิฟฟานี่บอกไปตรงๆ
“ฉันรู้ แต่เธอก็ต้องกิน เดี๋ยวไม่มีแรงไปเยี่ยมเค้านะรู้ไหม?” ยูริยังคงชักจูงต่อไป แต่ทิฟฟานี่ก็ยังคงเหมือนเดิม
“เอางี้ ถ้าเธอไม่กินฉันจะไม่พาเธอไปโรงพยาบาล” ยูริยื้นคำขาด
“ก็ได้แต่เธอต้องพาฉันไปนะ” ทิฟฟานี่บอกก่อนที่จะเริ่มตักข้าวทาน

+++++++++++++++++++++++++++++++++

“นี่ อ้าปากสิ อ้าปาก” ยุนอาบอกลิงเกเรที่ไม่ยอมทานข้าว
“คุนลิงน้อยขา อ้าปากนะค่ะ อ้า...” ยุนอาพยายามป้อน
“ไม่” ลิงน้อยปฏิเสธเสียงแข็งและหันหน้าไปทางอื่น
“ทำไมล่ะ?” ยุนอาเริ่มจะหมดความอดทน
“ก็มันไม่อร่อยนิ” ลิงน้อยบอกไปตรงๆ เพราะอาหารที่โรงพยาบาลนั้นแทบไม่มีรสชาติเลย นอกจากจืดอย่างเดียว
“แล้วอยากกินไรล่ะ?” ยุนอาถาม
“คิดว่าเป็นลิงแล้วอยากกินอะไรล์ะ?” แทยอนแกล้งถามต่อ
“กล้วย เอางี้ ถ้าเธอกินข้าวต้มชามนี้หมดนะ ฉันจะไปซื้อกล้วยมาให้เธอกิน โอเคไหม?” ยุนอายื้นข้อเสนอ
“ฉันอยากกินกล้วยอย่างเดียวนี้” ลิงน้อยยังคงต่อรอง
“ไม่ได้ ถ้าเธอไม่กินนะ เธอจะอดกินกล้วยจริงๆ ด้วย” ยุนอาเริ่มปล่อยรังสีอัมหิตออกมา
“กะ...ก็...ได้จ้ะ กินแล้วจ้ะ กินแล้ว” ลิงน้อยรีบตกลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีที่คนข้างๆ ส่งมาให้จนน่ากลัว

‘ยีราฟอะไรดุชะมัด’ ลิงน้อยคิดในใจ

+++++++++++++++++++++++++++++++++

“ยูริ เก็บกระเป๋าเสร็จยัง? เร็วหน่อยสิ” ทิฟฟานี่หันไปเร่งเพื่อน
“จะรีบไปไหน? แทยอนไม่หายไปไหนหรอกน้า…” ยูริประชด
“ก็ต้องรีบไปสิ เดี๋ยวคนก็เยอะหรอก” ทิฟฟานี่บอกถึงเหตุผลที่เธอรีบ
“คนเยอะยังไง? งง” ยูริหันมาถามหลังจากเก็บกระเป๋าเสร็จ
“เอาไว้เล่าตอนอยู่บนรถล่ะกันนะ ตอนนี้เรารีบไปกันเถอะ” ทิฟฟานี่ฉุดยูริออกจากห้องเรียนทันที

“ที่นี่จะเล่าได้รึยัง?” ยูริหันไปถามคนข้างๆ เมื่อทั้งคู่ขึ้นมาบนรถ
“ก็สองคนนั้นดังจะตาย เธอไม่คิดเหรอว่า จะมีคนไปเยี่ยมเค้าสองคนน่ะ” ทิฟฟานี่อธิบายให้ยูริเข้าใจ
“ก็จริงแล้วทีนี้เธอจะทำยังไง? ถ้าเกิดคนเยอะขึ้นมา” ยูริถามกลับโดยสายตายังคงมองไปที่ถนน
“ไม่รู้สิ ฉันยังไม่ได้คิดเลย คงรอจนกว่า คนจะน้อยมั้ง” ทิฟฟานี่บอกถึงสิ่งที่เธอคิด
“เดี๋ยวไปถึงค่อยคิดเอาล่ะกัน” ยูริบอกก่อนจะเหยียบคันเร่ง มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล

--------------------------------------------------------------

ขอบคุนที่อ่านมาถึงบรรทัดสุดท้ายจา และจามาลงให้ทัน ก่อนวันเกิดแทแทแน่นอนค่า