소녀시대• So Nyeo Shi Dae Club • Girls' Generation • โซนยอชิแด • So Nyuh Shi Dae

[font=Courier New]I'm sorry , I love you

“one…two…three…”ยูริพูดกำกับจังหวะให้ตัวเองขณะซ้อมเต้นอยู่เพียงลำพัง หล่อนเป็นหญิงสาวผู้เต็มไปด้วยความสามารถ ท่าเต้นที่โยกย้ายตามจังหวะบิดพลิ้วสะบัดมอง หากใครได้มองต่างชื่นชมในความสามารถของเธอ การที่ได้มาเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มนักร้องหญิงค่ายSM ต่างเป็นความฝันของทุกคน เช่นเดียวกับยูริ และเธอก็ทำได้สำเร็จ

“นี่ เลิกซ้อมได้ไหม? เห็นแล้วปวดหัวน่ะ!”แทยอนพูดพลางเอามือกุมขมับตั้งแต่ซ้อมท่าเพลงIn to the new world ยูริยังคงไม่หยุดซ้อม แทยอนเป็นหัวหน้าวงด้วยลักษณะนิสัยที่เข้ากับคนอื่นง่ายและเป็นมิตร สำหรับหัวหน้าวงแล้วจำเป็นต้องมีเพราะหากมีการทะเลาะเกิดขึ้นเธอคือตัวกลางแก้ไข แทยอนเดินไปหาทิฟฟานี่ที่กำลังร้องเพลงอยู่
เด็กสาวสองคนเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงจ๊อกแจ๊กที่คุยไม่จบพวกเธอไม่ใช่ใครที่ไหนยุนอากับซอฮยอนซึ่งมีอายุไล่เลี่ยกัน ทั้งสองอยู่ในชุดนักเรียนสภาพไม่แตกต่างจากนักเรียนปกติแต่ทว่าสองคนนี้เป็นสมาชิกของวงด้วย นั่นจึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจ
ยุนอาถือเครื่องเล่นพีเอสพีไว้ในมือก่อนจะวิ่งรี่ไปหาแทยอน “มาแข่งกันอีกไหม วันนี้ไปฝึกเล่นหกปุ่มมาแล้ว”
ซอฮยอนกอดตุ๊กตากอบเคโรโระก่อนจะเดินมาหายูริแล้วทำหน้าแปลกประหลาดตกใจ “โห...นี่ พอฉันกลับมาจากที่โรงเรียนพี่ก็ยังซ้อมอยู่ไม่พักบ้างเหรอ?”
“พักแล้วน่า~”ยูริตอบเสียงห้วนอย่างไม่ใส่ใจนัก
และเสียงแหกปากโวยวายของซูยองกับซันนี่ก็ดังขึ้นทำให้ทั้งหมดที่อยู่ในห้องซ้อมวิ่งไปหาหน้าตื่นยกเว้นยูริเพียงคนเดียว ยูริได้ยินว่าซูยองกับซันนี่ออกไปซื้ออาหารกับขนมมาจึงไม่แปลกที่พวกที่เหลือจะหิวโซวิ่งไปหา แต่คงไม่ใช่กับยูริ ยูริหยุดซ้อมเธอเดินหยิบผ้าขนหนูมาซับเหงื่อที่เหนอะหนะเต็มซอกคอ
ยัยนั่นจะเป็นไงบ้างนะ? ยูริคิดขณะเดินมาสมทบกับกลุ่มเพื่อน

“แบ่งบ้างดิ่! – ยัยแตแต อย่าเอาปลาหมึกไป~!!”ยูริโวยวายเมื่อแทยอนแย่งชิ้นปลาหมึกที่เธอเล็งไว้ ทิฟฟานี่หัวเราะคิกคักแล้วเอาตัวมาบังแทยอนเมื่อยูริทำท่าจะกระโจนบีบคอ แต่ยูริกลับหยุดแกล้งแทยอนเมื่อเห็นฮโยยอนเดินออกมาจากห้องนอนของเธอกับเจสสิก้า
ทั้งหมดหันมาหาฮโยยอนสีหน้ากังวล
แทยอนเป็นคนแรกที่เอ่ยปากถามทำลายความเงียบ “เจสสิก้าเป็นไงบ้างอ่า”
“ร้องไห้อยู่... ฉันไม่รู้จะปลอบใจยังไงน่ะสิ บอกว่าอยากอยู่คนเดียว”ฮโยนยอนบอกเสียงตัดพ้อ ยูริขมวดคิ้วจนชนกัน หญิงสาวกัดฟันแน่น “... งั้นเดี๋ยวฉันไป!”
ทิฟฟานี่กับยุนอารั้งแขนยูริไว้
“พี่ไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ก็เห็นอยู่แล้วนี่... พี่เจสเขาอยากอยู่คนเดียว”ยุนอาบอกย้ำเสียงจริงจัง
“ถึงเธอจะเป็นเพื่อนสนิทก็ตาม แต่ว่าปล่อยเจ้าตัวอยู่คนเดียวไปก่อนล่ะกัน”ทิฟฟานี่เสริมพลางหันไปหาแทยอนที่เดิมมาตบไหล่ของยูริแล้วอธิบายเหตุผลที่ห้ามยูริเข้าไปปลอบ
“เธอก็รู้ว่ากว่ายัยนั่นจะมาถึงตรงนี้ได้ต้องร้องไห้มากี่ครั้ง ครั้งนี้ก็เหมือนครั้งก่อนๆ แล้วมันจะชินไปเอง”
“พี่ยูริ พวกเราก็โกรธไม่แพ้พี่หรอก เกลียดไอ้พวกนั้นจัง!!”ซอฮยอนบอกเสียงขุ่น ยูริหายใจแรงๆสุดท้ายเธอกลับทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนั่งลงกับที่ปล่อยให้เจสสิก้าสู้กับตัวเองไปแบบนั้นเหรอ!? เธอทำแบบนั้นมันยากเหลือเกินที่จะไม่เข้าไปอยู่เคียงข้าง


เมื่อวานนี้เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยในวันเดบิวต์หลังจากเดบิวต์เพลงเสร็จพอถึงเวลากลับเจสสิก้ากลับนึกขึ้นได้ว่าลืมของยูริไม่ค่อยนึกเอะใจอะไรมากสุดท้ายจึงตัดสินใจออกไปตามหา เจสสิก้าเดินกลับมาตัวเปียกไปหมดทั้งตัว ยูริถึงได้รู้ทันทีว่าพวกแฟนคลับแอนตี้กลุ่มหนึ่งคงอยากกลั่นแกล้ง ยูริถอดเสื้อกันหนาวออกมาสวมให้เจสสิก้า

“ขอบใจนะ”
“รีบขึ้นบนรถเถอะ...ทำไมไม่บอกให้ฉันมาเป็นเพื่อนล่ะ!”เจสสิก้าแบของในมืออกมาให้ยูริเห็น เครื่องลางนำโชคของยูริอยู่บนฝ่ามือเล็ก
“แค่นี้เอง... ทิ้งมันไปก็ได้”
เจสสิก้าส่ายหัวใบหน้าดวงตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา
“...ขอโทษ กลับเถอะ ไม่รู้ว่าเธอจะเจออะไรไม่ดีๆอีกหรือเปล่าน่ะสิ”



ฮโยยอนถือกล่องจาจังมูนพร้อมกับตะเกียบ “สงสัยต้องให้เจสกินอะไรซะบ้างเอาแต่คลุกอยู่ในห้อง ดีนะที่วันนี้เราขอไม่ให้Mnetมาถ่ายเหมือนเคย”
ยูริแย่งกล่องจาจังมูนและตะเกียบมาจากมือของฮโยยอน
“ยูริ บนโต๊ะก็มีเยอะแยะ นี่ของเจส”
“ฉันก็ไม่ได้จะกิน แต่ว่าฉันเอาไปให้เอง”ยูริบอกแล้วรีบเดินไปที่ห้องนอนของเจสสิก้า ฮโยยอนขยี้ผมทองของตนก่อนจะกลับมานั่งร่วมโต๊ะกับเพื่อนร่วมวง แทยอนมองยูริก่อนจะถอนหายใจออกมา “ยัยนั่นก็ดื้อด้าน ส่วนยัยเจสก็เป็นบ้า”
“แล้วเธอก็เป็นยัยรั่ว”ทิฟฟานี่พูดขึ้นแล้วหัวเราะคิกคักกับยุนอา

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้เจสสิก้าซึ่งนั่งกอดเข่าอยู่ในห้องดีดตัวลุกขึ้น หญิงสาวปาดเช็ดคราบน้ำตาออกไปให้หมดแล้วเปิดประตูต้อนรับ
“ฮโยยอน ฉันไม่-.”
“ไม่หิวเหรอ แต่ยังไงเธอก็ต้องกินนะ”ยูริบอกเสียงเป็นห่วงแล้วเดินเข้าไปในห้องของเจสสิก้า หญิงสาวยื่นกล่องจาจังมูนให้เจสสิก้า “กินเยอะๆล่ะ...เอาไว้ตารางพวกเราว่างเมื่อไหร่ ค่อยไปหาอะไรกินที่ดีกว่านี้น่ะนะ”
“ขอบใจนะ ยูริ”
ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงข้อความในโทรศัพท์ของเจสสิก้าดังขึ้น ยูริหันมาหาเจสสิก้าซึ่งหน้าซีดยังกับเจอเรื่องไม่ดี ยูริเดินโฉบผ่านตัวเจสสิก้าไปคว้าโทรศัพท์มือถือก่อนจะเปิดอ่านเมทเสท

‘จาก 010-XXXXXXXXX
ไปตายซะ !! อย่าหวังว่าตัวเองจะดังสมใจ....บลา...บลา...’

“ปิดเครื่องซะ! แล้วก็เปลี่ยนซิมส์ใหม่ด้วย”ยูริสั่งคำขาด
เจสสิก้าเลิกคิ้วขึ้นสูงพร้อมกับบอกเสียงหมดความอดทน “เลิกคิดแทนฉันได้ไหม ยูริ!!” ราวกับว่าโดนน้ำสาดเย็นสาดใส่หน้าจนยูริรู้สึกสั่นสะท้านไปหมด เจสสิก้าหันหน้าหลบเมื่อเผลอพูดอะไรออกมาแบบนั้น ยูริกำโทรศัพท์ของเจสสิก้าไว้แน่นมือจนเมื่อมีสายโทรเข้ายูริถึงได้ก้มลงมองหน้าจออย่างสนใจ
โทรเข้า ... ดองแฮ
“เธอยังติดต่ออยู่กับพี่เขาเหรอ!”ยูริขึ้นเสียงแล้วตัดสายดองแฮทิ้ง เจสสิก้าแย่งโทรศัพท์มาจากมือของยูริ
“มันจะมากไปแล้วนะ ยูริ เธอไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับของส่วนตัวของฉันนะ!”
“ก็เพราะพี่เขาไม่ใช่เหรอ เธอถึงโดนแกล้ง...!! เธอไม่ได้โง่นี่ แค่ไม่ต้องคุยแล้วก็ทำตัวเหมือนพี่น้องเอสเอ็มธรรมดา”
“ยูริ เธอไม่เข้าใจหรอก...”เจสสิก้าบอกเสียงสั่นแล้วจ้องยูริอย่างเย็นชา “เพราะเธอไม่เคยรักใครเลย” น้ำเสียงเย็นกระด้างถูกพูดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผากของเจสสิก้า

“ก็ได้... เชิญคุยกันให้สบาย ฉันจะไม่แคร์หรอกนะว่าเธอจะต้องเจออะไรบ้าง!! - ก็ฉันมันไม่เคยรักใครเลย!!”ยูริบอกแล้วรีบออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้เจสสิก้ายืนอึ้งกับประโยคนั้น เจสสิก้าไม่ตั้งใจจะทำให้ยูริโกรธเธอแค่ไม่อยากให้ยูริมาเป็นห่วงเรื่องของเธอมากเกินไป ...ก็แค่นั้น[/font]