แต่มันเลยมาแล้วอ่า เอาน่า ก็อยากจาให้ลองอ่านกัน
แถมยังเป็นFic เรื่องแรกด้วย ติชมด้วยนะ คืออยากแต่งด้วย
และหาประสบการณ์ด้วยอะ
ใครรับไม่ได้ก็ไม่ต้องอ่านนะ อย่าเมนต์ทำร้ายจิตใจด้วย ถ้าไม่ชอบแนวนี้
ขอบพระคุนที่เข้ามาอ่านค่า
---------------------------------------------------------------------
Short FIc: ReflectioN
ACTOR: TAEYEON-TIFFANY
AUTHOR: Berealis OR Arctic
“พฤหัสหน้า เราไปเที่ยวกันนะ ผู้จัดการอุส่าห์ยกเลิกงานทั้งหมดให้แล้ว ไปเที่ยวกันนะ”
“ไม่ได้หรอก ฉันไม่ว่าง เธอชวนคนอื่นล่ะกัน ไปนอนล่ะ ฉันง่วงแล้ว” ร่างเล็กเดินออกจากห้องนั่งเล่นตรงไปยังห้องนอนทันที
“เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไป…. เป็นอะไรของเขานะ”
14 กุมภาพันธ์
“วันนี้เราจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี”ซันนี่เอ่ยถามเพื่อนๆ ในห้องนั่งเล่น
“สวนสนุก” ซูยองรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเมื่อซอฮยอนแนะนำให้ไปเที่ยวที่สวนสนุก
“ใช่ๆ” ฮโยฮยอนเห็นด้วย
“มีใครไม่ไปมั้งเนี่ย” เจสสิก้าพูดขึ้นโดยหันไปมองคู่ฝาแฝด
“ฉันไม่ไป” ทุกคนคาดกันไว้อยู่แล้วว่าสองคนนี้ (ยูริกะยุนอา) จะต้องพูดแบบนี้ แต่อีกเสียงหนึ่งที่พูดขึ้นมาด้วยนี้สิ แปลก
“ทำไมล่ะ” ทิฟฟานี่หันไปถาม
“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าวันนี้ฉันไม่ว่าง”
“แล้วเธอจะไปไหนล่ะ ถ้าเธอไม่ว่าง”
“เถอะน่า ยังไงๆ ฉันก็ไม่ว่าง”
“ก็บอกมาสิ” เพื่อนในห้องเริ่มรู้สึกถึงสงครามที่กำลังจะก่อขึ้น
“ใจเย็นๆ ก่อน” เจสสิก้าเข้าไปห้ามทิฟฟานี่
“ฉันไปก่อนล่ะ” แทยอนเดินไปคว้ากระเป๋าที่ห้องและเดินออกไปทันที
‘ปึง!’ เสียงประตูถูกปิดลง ร่างเล็กซุดฮวบลงทันทีอย่างอ่อนล้า รู้สึกเสียใจกับการกระทำของคนที่เพิ่งเดินจากไป
เป็นอาทิตย์แล้วที่แทยอน ไม่มีเวลาให้เธอเลย ส่วนใหญ่ก็จะพูดเพียงว่า ‘ฉันไม่ว่าง’ ‘เหนื่อยแล้ว นอนเถอะ’
มีเพียงไม่กี่คำพูดที่แทยอนพูดกับเธอ
“ฉันขอตัวนะ” ทิฟฟานี่เดินออกไปจากห้องนั่งเล่น
“เอาไงดีล่ะ” ฮโยฮยอนเอ่ยถามขึ้น
“รอสักพักค่อยชวนล่ะกัน” เจสสิก้าบอก เธอไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายเช่นนี้
“ยังไงเราก็ต้องพาทิฟฟานี่ไปให้ได้” ซูยองบอกกับทุกคน
“ถ้ามีเรื่องด่วนไรก็โทรมานะ เราไปกันเถอะ” ยูริบอกกับเพื่อนๆ ก่อนจะจูงมือยุนอาเดินไปหยิบกระเป๋า
แล้วพากันเดินออกจากบ้านไป
“เฮ้อ คู่นี้ไม่มีปัญหา แต่อีกคู่นี้สิ เฮ้อ ปัญหาใหญ่ทีเดียว” ซูยองถอนหายใจออกมา
“ฉันว่าเราเข้าไปดูทิฟฟานี่ได้แล้วล่ะ จะได้รีบไปกัน” เจสสิก้าเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินนำทุกคนไปยังห้องนอนของทิฟฟานี่
ห้องนอนของทิฟฟานี่
ร่างเล็กล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า เธอไม่ได้เหนื่อยล้าที่ร่างกาย แต่เธอรู้สึกเหนื่อยล้าที่หัวใจ
มันเหนื่อยมาตั้งแต่ที่แทยอนทำตัวแปลกไป
‘เธอเบื่อฉันแล้วใช่ไหม แทยอน’น้ำใสๆ ไหลออกมาจากดวงตากลมคู่สวยที่ตอนนี้เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
น้ำตาที่กลั้นทนมาตั้งแต่ที่คนๆ นั้นเดินจากไป ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่จะซบหน้าลงกลับหมอนข้างกาย
‘ก๊อกๆๆ’ เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของประตู
“ขอฉันเข้าไปนะ” เสียงของเจสสิก้าดังมาจากอีกฟากของประตู
ทิฟฟานี่รีบเช็ดน้ำตาที่เปอะเปรื้อนอยู่บนใบหน้าออก ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตู
“เธอไม่เป็นไรใช่ไหม” เจสสิก้าพูดขึ้นหลังจากก้าวเข้ามาในห้องแล้ว ตามมาด้วยเพื่อนๆ อีก 4 คนที่เหลืออยู่
“ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ มีไรเหรอ” ทิฟฟานี่ตอบออกไปเพื่อไม่ให้เพื่อนๆ ของเธอไม่สบายใจ
“เราจะมาชวนเธอไปเที่ยวนะ” ฮโยฮยอนเอ่ยขึ้น
“แต่ว่า.....” ทิฟฟานี่กำลังจะเอ่ยปฏิเสธ
“ไม่มีคำว่าแต่ ไปเที่ยวกันเถอะ เผี่อมันจะทำให้เธอดีขึ้น ไปเถอะนะ” เจสสิก้าเอ่ยขัดขึ้นเมื่อรู้ว่า ทิฟฟานี่กำลังจะปฏิเสธ
“นะๆ ไปเถอะนะ” เพื่อนคนอื่นๆ ช่วยกันขอร้อง
“ก็ได้” ทิฟฟานี่ยอมจำนนต่อลูกอ้อนของเพื่อนๆ แต่ละคนที่งัดขึ้นมาใช้
“งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ” ซันนี่เอ่ยออกมาอย่างดีใจ
อีกด้านหนึ่ง
“เฮ้อ เสร็จสักที เหนื่อยเหมือนกันแหะ” แทยอนเอ่ยออกมาหลังจากที่ตั้งหน้าตั้งตาจัดห้องอยู่เป็นเวลาเกือบอาทิตย์
ภายในห้องมีลูกโป่งสีขาวสลับกับสีแดงลอยติดอยู่บนเพดาน รอบๆ ห้องถูกประดับไปด้วย ดอกกุหลาบสีแดง สีชมพู สีขาว
สลับกันไป มีโต๊ะตั้งอยู่ริมกระจกใส สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ด้านนอกได้เป็นอย่างดี
ถัดไปด้านขวาจะมีเครื่องเสียงสเตอริโอตั้งอยู่ ไว้สำหรับเปิดเพลงคลอเบาๆ แทยอนมาจองห้องนี้ไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว
เธอเตรียมห้องนี้ไว้เพื่อเซอร์ไพรส์ให้กับคนพิเศษของเธอ
“ที่เหลือก็อาหารซินะ” แทยอนเดินตรงไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมทำอาหารไว้สำหรับ dinner ในคืนนี้
สวนสนุก
“สนุกจังเลย ขอเล่นอีกรอบได้ไหมอ่ะ” ซันนี่หันมาขอร้องเพื่อนๆ
“ได้สิ” เจสสิก้าตอบออกไป
“เดี๋ยวๆ ซันนี่ ขอฉันเล่นด้วย” ฮโยฮยอนวิ่งตามซันนี่ไป
“รู้สึกดีขึ้นมั้งไหม” เจสสิก้าหันไปถามทิฟฟานี่ที่ตอนนี้หน้าเหมือนคนอมทุกข์
“ฉันไม่เป็นไร”
‘ออ รี ทา โก นล รี จี มา รา โย ซู จู บอ ซอ มัล โด มท ทา โก ออ รี ทา โก นล รี จี มา รา โย….’ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ซูยองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อ
“เดี๋ยวฉันมานะ” ซูยองปลีกตัวออกมารับโทรศัพท์เพราะกลัวว่าบางคนจะได้ยิน
“ฮัลโหล” ซูยองพูดออกไปหลังจากรับโทรศัพท์
“ทิฟฟานี่ออกมารึยัง” ปลายสายถามซูยองอย่างร้อนใจ
“ออกมาแล้ว พี่ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปหาพี่เอง รอก่อนนะ มันยังไม่ถึงเวลา” ซูยองบอกออกไปเพื่อให้ปลายสายรู้สึกสบายใจ
“เดี๋ยวไปถึงเมื่อไหร่ฉันจะโทรบอกพี่เอง แค่นี้นะ” ซูยองกดวางสาย แล้วเดินไปหาเพื่อนทั้งสองคน
“ใครโทรมาเหรอ” ทิฟฟานี่ถามเมื่อเห็นซูยองเดินกลับมาแล้ว
“ยุนอาน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” ซูยองกำลังโกหก
“มีอะไรรึเปล่า” ทิฟฟานี่ยังถามต่อเพราะเป็นห่วงเพื่อน
“เอ่อ...อ้อ...ยุนอา เธอลืมของไว้ที่บ้านนะเลยโทรมาถามว่าพวกเราอยู่บ้านหรือเปล่า” ซูยองเก้ๆ กังๆ ตอบไป
“อ้ะ...นั้น ซันนี่กะฮโยฮยอนกับมาแล้ว” เจสสิก้าตัดบทเพื่อไปเรื่องคุย เพราะเธอเองก็พอจะรู้ว่าใครเป็นคนโทรมา
“ฉันว่าเราไปหาอะไรกินกันดีกว่า ฉันรู้สึกหิวแล้วนะ” ซอฮยอนที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น โดยมือคลำท้องป่อยๆ
“จริงด้วย ฉันก็เหมือนกัน ไปหาอะไรกินกันเถอะ” ซันนี่เห็นด้วย
“เล่นเสร็จก็หิวเลยนะ ดูฮโยฮยอนสิ ไม่เห็นหิวซักนิดเลย” ซูยองแหวใส่ซันนี่
‘ครืน....คร้อก....’ เสียงท้องร้องของฮโยฮยอนดังออกมา
“แหะๆ ฉันหิวแล้วล่ะ” ฮโยฮยอนคลำท้องตัวเองป่อยๆ ทุกคนต่างพากันหัวเราะ
ยกเว้นซูยองที่ยกมือมากุมขมับไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“เมื่อไหร่จะมานะ นี้มันก็เย็นแล้วน่า...........เฮ้อ....” แทยอนถอนหายใจเป็นรอบที่ 10 กว่าแล้ว
หลังจากที่เธอคุยโทรศัพท์กับซูยองเสร็จ เวลาก็ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว
“อ้ากๆๆ” แทยอนล้มตัวลงนอนแล้วเตะขาขึ้นๆ ลงๆ
‘ก็อกๆ’ เสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าห้อง
“พี่ๆ พี่แทยอน ฉันเอง ซูยอง” แทยอนเมื่อได้ยินเสียงของซูยองก็รีบวิ่งไปเปิดประตูทันที
“ทิฟฟานี่ล่ะ” แทยอนพูดหลังจากที่เปิดประตูออกมาแล้วไม่เห็นว่ามีใครเลยนอกจากซูยอง
“เรากำลังพาเธอไปที่ห้องอาหาร พี่เตรียมตัวให้พร้อมล่ะกัน” ซูยองเอ่ยก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปภายในห้อง
“โอ้โห สวยชะมัดเลย อิจฉา ทิฟฟานี่ ชะมัด” ซูยองตะลึงกับสภาพภายในห้องที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม
“เฮ้ๆ ห้ามเข้านะ” ซูยองกำลังจะเดินเข้ามาภายในห้อง แต่ถูกแทยอนห้ามไว้ก่อน
“โห ดูแค่นี้ก็ไม่ได้ งกจริงๆ เลยนะ คงมีไว้ให้ทิฟฟานี่คนเดียวล่ะซิ” ซูยองแซว
“เออ ฉันมีไว้ให้ทิฟฟานี่คนเดียวคนอื่น ห้ามเข้ามา” แทยอนยังคงยืนกันไม่ให้ซูยองผ่านเข้ามา
“ฉันว่าพี่ลงไปรับทิฟฟานี่ได้แล้วแหละ ป่านนี้พวกนั้นคงพาเธอไปรอที่ห้องอาหารแล้วล่ะ”
“งั้นรีบไปกันเถอะ” แทยอนปิดประตูเดินออกไปทันทีเมื่อได้ยินที่ซูยองพูด
“รอด้วย” ซูยองรีบเดินตามแทยอนไป
“ทำไมเราต้องมาทานกันถึงที่นี้ด้วยล่ะ” ทิฟฟานี่ถามทุกคน เมื่อเห็นว่าพามาถึงห้องอาหารในโรงแรม
“เอ่อ....” เจสสิก้าตอบไม่ถูก
“เราชอบมาทานกันที่นี่ล่ะค่ะ เวลาที่ว่างๆ ใช่ไหม” ซอฮยอนพูดก่อนจะหันไปขอเสียงสนับสนุนจากเพื่อนๆ
“ใช่ๆ เราชอบมาทานอาหารกันที่นี่นะ” ฮโยฮยอนเห็นด้วยกับซอฮยอน
“ไปนั่งตรงนั้นกันเถอะ” ซันนี่ชี้ไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่
“จะรับอะไรดีค่ะ” พนักงานหญิงคนหนึ่งเดินมาถาม
“เอ่อ เดี๋ยวสั่งค่ะ ขอรอเพื่อนมาก่อน” พนักงานหญิงคนนั้นเดินจากไปหลังจากที่เจสสิก้าบอกกับเธอ
“งั้นฉันขอตัว ไปตามซูยองก่อนนะ ไม่รู้ว่าหายไปไหนซะแล้ว” ฮโยฮยอนรีบลุกเดินจากไป
“งั้นฉันขอไปห้องน้ำหน่อยนะ” ซันนี่ลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ
“ฉันด้วยค่ะ” ซอฮยอนรีบพูดขึ้นก่อนจะลุกตามซันนี่ไป
“เอ่อ...งั้นฉันขอเดินไปสั่งเครื่องดื่มหน่อยนะ พอดีรู้สึกคอแห้งนิดหน่อย” เจสสิก้ารีบลุกเดินจากไปเหลือเพียงทิฟฟานี่นั่งอยู่ที่โต๊ะเพียงคนเดียว
วันนี้ทั้งวันทิฟฟานี่ไม่ทำอะไรอื่นเลย นอกจากนั่งซึม คิดถึงแต่เรื่องของแทยอน ถึงตอนนี้ก็เช่นกัน
ทิฟฟานี่นั่งคิดอยู่อย่างงั้นสักพักก็มีผ้าสีดำมาพันตาไว้
“จะทำอะไรน่ะ” ทิฟฟานี่ร้องออกมาอย่างตกใจ มือพยายามแกะผ้าออก
“อยู่นิ่งๆ สิ” แทยอนพูดออกมาเบาๆ ข้างๆ หู
“แทยอน” ทิฟฟานี่เอ่ยชื่อออกมาเสียงแผ่วเบา
“ไปกันเถอะ” แทยอนจูงมือทิฟฟานี่ออกจากห้องอาหารทันที
“เธอจะพาฉันไปไหน” ทิฟฟานี่เอ่ยถามขึ้นหลังจากที่แทยอนพาเธอออกมาจากห้องอาหาร
“เดี๋ยวก็รู้” แทยอนยังคงจูงมือทิฟฟานี่พาเดินต่อไป
“อ้ะ...ถึงแล้ว เข้าไปสิ” แทยอนเปิดประตูพาร่างของตัวเองและคนข้างๆ เข้าไปในห้อง
“งั้นฉันถอดล่ะนะ” ทิฟฟานี่พยายามแกะผ้าออก
“อ้ะ...อ้ะ...ยังๆ ยังไม่ถึงเวลา” แทยอนดึงมือของทิฟฟานี่มาก่อนจะจูงเดินมายังโซฟา
“นั่งสิ” แทยอนกดไหล่ของทิฟฟานี่ให้นั่งลงเบาๆ แล้วเลื่อนมือมาจับที่มือของทิฟฟานี่อีกครั้ง และนั่งลงข้างๆ เธอ
“เธอหายโกรธฉันแล้วใช่ไหม” ทิฟฟานี่เอ่ยออกมาหลังจากที่รับรู้ว่าคนข้างๆนั่งลงบนโซฟา
“......................” ไม่มีคำตอบจากคนข้างๆ ให้ได้ยิน
“เธอเบื่อฉันแล้วเหรอ”
“......................”
“เธอไม่รักฉันแล้วเหรอ”
“......................”
“เธอไม่รักฉันแล้วใช่ไหม” พอพูดมาถึงตรงนี้ น้ำตาที่อัดอั้นไว้ หลั่งไหลออกมาเป็นสายธารใส อาบแก้ม
ถึงแทยอนจะมองไม่เห็นดวงตาของเธอ เพราะยังมีผ้าปิดตาบังไว้อยู่ แต่ก็สามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของคนตรงหน้า ว่าเป็นเช่นไร
‘คงเหงามากเลยสินะ’ แทยอนเลื่อนใบหน้าเข้าไปจูบซับน้ำตาที่แก้มให้แก่คนตรงหน้า
“ขอโทษนะ” แทยอนเอ่ยก่อนจะค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากจากที่แก้มไปสัมผัสกับริมฝีปากบางเนิ่นนาน
เพื่อให้คนที่ร้องไห้ได้สัมผัสและรับรู้ถึงความรู้สึก ความรัก ความอบอุ่น ที่เธอมีให้
“ว้าว....สวยจังเลย” ทิฟฟานี่ร้องออกมาเมื่อแทยอนแกะผ้าปิดตาออก
“ชอบไหม” แทยอนเมื่อแกะผ้าปิดตาเสร็จก็กอดทิฟฟานี่จากทางด้านหลัง
“อือ” ทิฟฟานี่พยักหน้า
“ไปทานข้าวกันเถอะ ฉันหิวแล้ว” แทยอนพาทิฟฟานี่มายังโต๊ะอาหาร
“เชิญคร้าบ....” แทยอนเลื่อนเก้าอี้ให้ทิฟฟานี่นั่งก่อนจะไปนั่งยังฝั่งตรงข้าม
“โห...น่าทานจังเลย ทำเองหรือเปล่าเนี่ย” ทิฟฟานี่มองอาหารที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ อาหารมากมายล้วนเป็นเมนูที่เธอชอบ
“ทำเองสิ เพราะฉันรู้ว่าเธอชอบอะไร ลองทานสิ อร่อยนะ” แทยอนยอตัวเองเต็มที่
“อ้ะ....อ้ะ...อั้ม” แทยอนหั่นสเต็กเป็นชิ้นพอดีคำป้อนให้กับทิฟฟานี่
“ไม่อร่อยเหรอ” คิ้วของแทยอนย้นลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าทิฟฟานี่ทานเข้าไปแล้วทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์
“อร่อยสิ” ทิฟฟานี่ยิ้มขึ้นมาหลังกลืนคำแรกลงไป
“เฮ้อ....ค่อยยังชั่ว นึกว่าจะไม่ถูกปากเธอซะแล้ว” แทยอนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“เอาอันนี้ด้วยไหม” แทยอนหยิบไวน์ขึ้นมาให้ทิฟฟานี่ดู
“อืม” ทิฟฟานี่ยื่นแก้วไวน์ไปไว้ตรงหน้าของแทยอน ก่อนที่แทยอนจะรินน้ำใสๆ สีแดงลงไปภายในแก้ว
“เพื่อความสุขของเราสองคน เชียส!” แทยอนเอ่ยขึ้น
‘เกร้ง’ เสียงแก้วไวน์กระทบกันก่อนที่น้ำสีแดงจะไหลรินลงสู่คอเพื่อรับรู้ถึงรสชาติที่หอมหวา
นของไวน์ชั้นดี
หลักจากนั้นเสียงพูดคุย หยอกล้อระหว่างคนสองคนก็เกิดขึ้น ไปพร้อมกับการลิ้มรสอาหารเย็นชั้นเลิศ
“มาร้องเพลงกันเถอะ” แทยอนโชว์ไมด์ ขึ้นเป็นเชิงชวนทิฟฟานี่ร้องเพลง
“ก็ได้ แต่ฉันขอเพลง Reflection นะ” แทยอนส่งไมด์ให้กับทิฟฟานี่
ทำนองเริ่มต้นขึ้นก่อนที่เสียงบรรเลงของทั้งสองจะดังขึ้น.....
Look at me
You may think you see
Who I really am
But you'll never know me
Every day
It's as if I play a part
Now I see
If I wear a mask
I can fool the world
But I cannot fool my heart
Who is that girl I see
Staring straight back at me
When will my reflection show
Who I am inside
I am now
In a world where I
Have to hide my heart
And what I believe in
But somehow
I will show the world
What's inside my heart
And be loved for who I am
Who is that girl I see
Staring straight back at me
Why is my reflection
Someone I don't know
Must I pretend that I'm
Someone else
For all time
When will my reflection show
Who I am inside
There's a heart that must be free to fly
That burns with a need to know the reason why
Why must we all conceal
What we think
How we feel
Must there be a secret me
I'm forced to hide
I won't pretend that I'm
Someone else
For all time
When will my reflection show
Who I am inside
When will my reflection show
Who I am inside
เสียงทำนองค่อยๆ คอเบาลงจนจบเพลง
ทิฟฟานี่วางไมด์ลงก่อนจะโดนใครบางคนเดินเข้ามากอด
“ซารางเฮ” แทยอนกระซิบที่ข้างหูทิฟฟานี่เบาๆ
คนในอ้อมกอดอึ้งไปเล็กน้อยกับคำพูดของคนกอด และเรียกสติกลับมาได้เมื่อคนตรงหน้ากอดเธอแน่นขึ้น
“คุมเบาวโว(ขอบคุณ) ซารางเฮ” ทิฟฟานี่กอดคนตรงหน้าแน่นขึ้นเช่นกัน
“ฉันขออะไรอย่าง ได้ไหม” ทิฟฟานี่พูดแต่ยังคงกอดคงตรงหน้าอยู่
“หือ?” แทยอนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“Kissing U” ทิฟฟานี่พูดขึ้นก่อนจะค่อยๆ เลื่อนใบหน้าเข้ามาให้ริมฝีปากสัมผัสกันอย่างช้าๆ
ปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปเนิ่นนาน ก่อนที่มือของทิฟฟานี่จะเลื่อนมาจับที่หลังศีรษะของคนตรงหน้า
เมื่อแทยอนค่อยๆ สอดลิ้นเข้าไปแลกเปลี่ยนความหอมหวานซึ่งกันและกัน ภายใต้แสงสีทองอร่ามของแสงจันทร์ที่ส่องสว่างภายในยามค่ำคืน
The End
จบแล้ว เม้นด้วยนะ
ขอบพระคุนล่วงหน้า ที่ทนอ่านมาถึงบรรทัดสุดท้าย.............
[/align]
หมีงามคร่า รักหมี คุคุ
