소녀시대• So Nyeo Shi Dae Club • Girls' Generation • โซนยอชิแด • So Nyuh Shi Dae

"นี่ มันอะไรกันยูริ"

แทยอนพยายามจะสะบัดแขนตัวเองให้ออกจากมือของยูริ
ยิ่งเห็นร่างเล็กรังเกียจสัมผัสแล้วดื้นขืนที่จะออกห่าง
ร่างสูงก็ยิ่งบีบแน่นเข้ามายังเนื้อขาวจนเป็นรอยแดง

อะไรก็ห้ามยูริไม่อยู่แล้วตอนนี้

รังเกียจฉันนักใช่่ไหม


"อะไร..ยังจะถามอีกเหรอ..น่าขำน่ะแทยอน"

รอยยิ้มที่อ่อนโยน เวลานี้มันไม่หลงเหลือบนใบหน้าของยูริอีกแล้ว
มีเพียงแต่แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแฝงด้วยความเจ็บปวด
เรื่องราวที่ได้รับรู้มามันบีบหัวใจยูริยิ่งกว่าครั้งไหนๆ


เจ็บปวดยิ่งกว่าถูกแทยอนเมินหน้า
เจ็บปวดยิ่งกว่าการที่แทยอนไม่รับโทรศัพท์


หลักฐานทุกชิ้นที่ตนเองได้เห็น มันแปลความหมายได้ตรงตัว


ร่างเล็กกำลังนอกใจตนเอง

.
.


"เรื่องเธอกับคนนั้นไง.."

เจ็บปวด พูดเองใจยังสั่นขนาดนี้..

สั่นจนไม่กล้าเอ่ยชื่อลี จียอนออกมา




ไม่..แทยอนไม่ใช่คนอย่างนั้น ..มันไม่ใช่
เค้าไม่มีทางนอกใจฉัน!


ปกป้อง..คนที่ตัวเองรัก..


รักมาก..


รักจน โง่ ..


"ฉันกับพี่เค้าไม่ได้เป็นอะไรกัน!!"

แทยอนดูท่าจะอารมณ์ร้อนใส่กลับคืนด้วยความที่คิดว่าตัวเองถูก
ใครมันจะไปทันระแวงว่ายูริจะรู้เรื่องของตนกับลีน่าได้เร็วขนาดนี้
ถึงแม้จะรู้ แต่ร่างเล็กก็ยังเถียงอยู่ในใจอย่างดื้อดึง

พวกเธอไม่ได้ทำอะไรผิด..เธอไม่ได้นอกใจยูริ..


เธอกับลีน่าเป็นแค่พี่น้อง ..


อย่างนั้นเหรอ..


หลอกตัวเองให้พ้นจากความรู้สึกผิดงั้นสิ




"งั้นเหรอ.."

ร่างสูงโปร่งดึงรั้งให้แทยอนชิดร่างของตนเองอีกครั้งหนึ่ง
สิ่งที่ยูริถืออยู่ตั้งแต่แรก ถูกเขวี้ยงกระจายเต็มพื้นห้อง
รูปภาพนับสิบใบ ที่ถ่ายทุกอิริยาบทของแทยอนกับลีน่า
ข้างล่างภาพมีคำบรรยาถึงสถานการณ์ไว้อย่างละเอียดยิบ

บ้าน่ะ..ไม่จริง..


ทำไมแทยอนถึงไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนมาตามถ่ายเธอทั้งคู่
ใครกัน ที่แอบสืบมาได้ถึงขนาดนี้ ทุกครั้งที่เธอเจอกับลีน่า


หรือยูริจะระแวงเธอตั้งแต่แรก


"นี่เธอไม่ไว้ใจฉันขนาดที่ต้องตามสืบเลยงั้นสิ"

ร่างเล็กถอยตัวให้ห่างกับยูริ ยูริดูน่ากลัวเกินไปเวลาโมโห
เพราะแทยอนไม่เคยมาก่อน ไม่เคยจะถูกยูริโกรธใส่
จึงเบี่ยงประเด็นเรื่องที่ตัวเองผิด โบ้ยกลับมาใส่ร่างสูงอีกครั้ง

แค่หวังว่าจะให้ยูริสงบลงสักนิด

แต่ก็เหมือนกับสาดน้ำมันราดเข้ากับกองไฟดีๆนี้เอง


"แทยอน..ทำ..ทำไมกัน.."

ยูริไม่ตอบคำถามของร่างเล็ก ไม่ได้รับรู้ว่าแทยอนกำลังด่าอะไร
หัวใจของยูริมันเจ็บจนไม่อาจจะทนรับความรู้สึกอะไรได้อีก
สมองที่ยังสั่งการได้เพียงเล็กน้อย ร้องถามออกมาเบาๆ


ทำไม..แทยอนถึงทำกับยูริได้ลงคอ..


ความสัมพันธ์ของเธอกับลีน่าเล่นอยู่บนเส้นทางอันตราย
แทยอนรู้ว่าสิ่งที่รอคอยตนเองหากพลาดพลั้ง มันคืออะไร..
ความรักที่เธอเองก็ฝ่าฟันประคับประคองกันมาเกือบ 2 ปี ต้องระหองระแหง


ไม่แน่อาจจะถึงขั้นขาดสะบั้น..


ทุกอย่าง..แทยอนรู้ แต่เธอก็ยังจะเสี่ยง ..

เสี่ยงที่จะเผลอไผล กับความรู้สึกใหม่ๆที่แทรกเข้ามาในจิตใจ

เหมือนรักครั้งเก่าเริ่มหมดสิ่งน่าสนใจ รักครั้งใหม่ก็พร้อมที่จะเข้ามาแทนที่


จิตใจที่บังคับไม่อยู่..ในวันที่ฉันอ่อนแอ เค้าก็เข้ามาพอดี..


โทษตัวเอง ที่ไม่อาจเข้มแข็ง..




".. .."

ความเงียบที่เป็นคำตอบ แทยอนรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองได้ืทำลงไป

รู้ดีว่าแค่กำลังหาข้ออ้างจะตีจากยูริ
กำลังจะทำทุกอย่างที่ทำให้ร่างสูงเป็นฝ่ายผิด

รู้แล้วใช่ไหม..เธอเองต่างหากที่เป็นอยากจากลาตั้งแต่ต้น

อยากจะกลับมารักยูริได้เหมือนเดิม
ใครกันที่หวังดีกับเธอมาตลอด

แต่หัวใจก็ไม่เคยจะฟัง..


หลงงมงายอยู่กับสิ่งที่ชวนให้เคลิ้บเคลิ้มคราวแล้วคราวเล่า

ไม่ใช่ความหอมหวานที่ได้ลิ้มรสทุกวัน..ทุกวันจนเบื่อหน่าย..
แต่เป็นความแปลกใหม่ที่ยังมีกลิ่นอายของรักแรกให้ได้สัมผัส

ความรักใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้น..ช่างหอมหวานอย่างนี้นี่เอง..
ยังไม่รู้ว่าความรักครั้งใหม่ มันจะดีกว่าครั้งก่อนหรือเปล่า
แต่แทยอนก็สนุกกับมันจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว


กว่าจะรู้ตัว..แทยอนก็ไม่สามารถกลับหลังได้อีก..


"นอกใจฉันแล้ว..จริงๆใช่ไหมแทยอน"


แม้จะต้องเจ็บ..แต่ก็อยากจะฟังความจริง..


"ตอนที่เธอบอกให้เราห่างกันไปสักพัก เพื่อทบทวนเรื่องระหว่างเรา
เธอกลับใช้เวลานั้นไปสร้างความสัมพันธ์กับคนที่เข้ามาทำดีกับเธอ"




"เธอแบ่งเอาความรักที่เราช่วยกันประคับประคองมาเกือบ 2 ปี
เธอแบ่ง..ไปให้เค้าแล้วใช่ไหม "


แบ่งไป แล้วก็ช่วยกันดูแลจนงอกงาม
จนมันโตกว่า..ความรักของเราที่เริ่มเหี่ยวเฉา..


ในเมื่อปัจจัยที่ทำให้ความรักมันดำเนินต่อไปได้ คือเราสองคน
เวลานี้เหลือเพียงแค่ฉันคนเดียว ที่ยังจะกัดฟันทนหลอกตัวเอง

แล้วจะแปลกอะไร..หากความรักของเราจะถึงจุดจบ..




"นิ่งทำไมพูดสิ พูดออกมา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"


"จะต้องให้ใช้กำลังบังคับกันใช่ไหม ได้!! จะเปิดปากให้เธอพูดเอง"

รวดเร็วเกินกว่าที่สมองแทยอนจะรับรู้ถึงจุดประสงค์ในคำพูด
ใบหน้าคมประชิดเข้ากับใบหน้าใสที่ดูืตื่นกลัวกับสัมผัสที่รุนแรง

"อือ..หยุด หยุดเดี๊ยวนี้.."

ริมฝีปากบางประทับจูบลงบนปากชมพูของอีกฝ่าย
ลิ้นหนาแทรกเข้าไปชิมความหอมหวานอย่างหิวโหย

แทยอนพยายามผลักร่างของอีกฝ่ายให้หยุดการกระทำ
ไม่ใช่อย่างนี้ ครั้งแรกของฉันมันต้องมาจากความเต็มใจ
ทำไมถึงรู้สึกรังเกียจ ไม่อยากที่จะให้เค้าแตะเนื้อต้องตัว

หัวในของฉันมันเรียกร้อง..อย่ายอมให้ยูริทำ...


"แล้วทำไมถึงจะทำไม่ได้ ฉันเป็นแฟนเธอน่ะ คิมแทยอน"


มือที่ใช้จับข้อมือเมื่อสักครู่ เปลี่ยนมาจับแก้มไม่ให้แทยอนหันหนี



"อย่า ยูริ..อย่า"

ไม่อยากที่จะมาถูกกระทำย่ำยีเหมือนที่รองรับอารมณ์
ร่างกายสั่งไปด้วยความหวาดกลัว กลัวกับยูริในมุมที่ไม่เคยเห็น
เสียงหวานสูงแทบพร่า ห้ามด้วยประโยคที่ขาดห้วงเมื่ออีกฝั่งละสัมผัสออก
ยูริไม่ปล่อยให้แทยอนได้ทักท้วงอะไรนาน ก็บดเบียดปากลงมาอีกครั้ง

จูบครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับความต้องการที่โหมกระหน่ำจนประทุ
ร่างสูงทำทุกอย่างเพื่อล่อให้อีกฝ่ายยินยอมตนเองด้วยความเต็มใจ

แต่ถ้าหากไม่เต็มใจ ก็อย่าคิดว่าครั้งนี้ยูริจะปล่อยหนี

"อย่าอะไร..แค่นี้รังเกียจกันอย่างนั้นเหรอ แทแท"

เค้นเสียงล้อเลียนด้วยความเจ็บปวดที่ต้องมาฝืนใจอีกฝ่าย
เจ็บปวดทุกครั้งที่แทยอนพยายามดิ้นหนีสัมผัสของตนเอง

ทะนุทะนอมเค้าราวกับว่าเค้าคือหัวใจ แทยอนคือสิ่งสำคัญ
ไม่อยากรับรู้..ว่าสิ่งที่เฝ้าถนอมมาเกือบสองปี
ณ เวลานี้..จะถูกคนอื่นเค้าย่ำยีไปถึงขนาดไหน


"ยูริ..ฉันไม่ต้องการ!!"


แข็งใจ เอ่ยห้ามออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
ลมหายใจหอบสะท้านเพราะความเหนื่อยจากรสจูบที่ช่ำชอง
ทำเอาประโยคที่แทยอนคิดว่าหนักแน่นเปลี่ยนเป็นคำพูดที่เบาเพียงกระซิบ

ปากปฎิเสธ..แต่ร่างกายกับต้องการ


รุนแรงกว่านี้อีก..ร้อนแรงกว่านี้อีก..


"เธอไม่ต้องการ แต่ฉันต้องการ"

ความโกรธที่เข้าครอบงำอีกครั้ง เมื่อเจอความเอาแต่ใจของแทยอน
สมองเจ็บจี๊ดขึ้นมา เมื่อภาพของเหตุการณ์ทุกอย่างไหลเวียนประดังเข้ามา
คำพูดที่แทยอนบอกให้ห่างกัน การกระทำที่ห่างเหิน

และภาพของตัวเอง ที่เอาแต่รั้งเค้าไว้ข้างเดียว..
ยืนอยู่ท่ามกลางความืดมิด และความเจ็บปวด

ในขณะที่อีกคน ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง..มีแต่ความสุข

มือเล็กยันหน้าใบหน้าคมให้ออกห่างจากร่างกายตัวเอง


"ตรงไหนที่เธอให้เค้าแตะต้อง..ตรงไหน"

ยูริเหวี่ยงร่างเล็กลงที่เตียง แล้วรีบลงไปทาบทับคนที่นอนแผ่อยู่
แทยอนดิ้นขืนไปมา แต่ก็ถูกยูริตรึงร่างไว้ด้วยร่างกายของตัวเอง
น้ำตาที่คลอหน่วย เริ่มไหลรินลงอาบแก้มใสเป็นการอ้อนวอน


"เปล่า..ฉันไม่ได้.."


ลิ้นร้อนลามเลียบริเวณรอยน้ำตา ไล้ทั่วบริเวณใบหน้าใส
ประทับรอยจูบอย่างรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า..

"ที่ตรงนี้ เธอก็เคยซบตรงไหล่เค้า"


อยากลบรอยที่เค้าทำทิ้งไว้ แม้แต่สัมผัสก็ไม่ให้หลงเหลือ
เจ็บปวด หากที่ถ้าแทยอนจะนึกถึงว่าแก้มของตัวเองเคยซบลงบนไหล่ใคร

ต่อไปแทต้องนึกถึงแต่สัมผัสของฉัน..รอยจูบของฉัน..
และเรื่องระหว่างเราในคืนนี้..

ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของแทกับรุ่นพี่คนนั้นจะลึกซึ้งขนาดไหน
แต่ ณ เวลานี้ เธอต้องลบชื่อลี จียอนออกไป..

และจำแต่เพียงชื่อของฉัน..

ควอน ยูริ


"อ่าา.. ยูริ"

เสียงหวานครางออกมาด้วยอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำ
สัมผัส และความรู้สึกในแบบที่ยังไม่เคยเจอมาก่อน
ร่างกายเริ่มสั่นจนไม่อาจจะคอบคุมเสียงครางที่หลุดลอดออกมา

อย่า..ได้โปรดยูริ อย่าทำ..

ฉัน..ไม่อยากมีความทรงจำที่เลวร้าย..


ได้โปรด...


"จำไว้แทยอน..ว่าครั้งแรกของเธอ..
เป็นของคนที่ชื่อ ควอน ยูริ.. คนที่เธอนอกใจเค้า"

ปากของยูริโลมเลียทั่วร่างกายที่นอนแผ่อยู่เบื้องล่าง
ดูดุนจนเป็นรอยแดงสองสามแห่ง ตัดกับผิวขาวเนียน
อีกฝ่ายได้แต่ขืนสู้แรงแล้วดันตัวเองให้ติดที่นอนมากที่สุด
อยากจะหนี หนีไปให้ไกล..ไม่อยากจะมานอนรอเค้ากระทำ

แต่ความร้อนแรงของยูริเกิดขึ้นทุกครั้งสัมผัส
ทำเอาร่างกายต้องอ่อนตามทุกครั้ง

"คนที่เธอเบื่อ..คนที่เธอรำคาญ"

ร่างเล็กที่อยู่ข้างใต้ ถึงแม้จะพยายามอดกลั้นมากเท่าไหร่
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรับสัมผัสที่ตัวเองรังเกียจ

สองมือเล็กที่ถูกตรึงเริ่มแดงเป็นรอยนิ้วมือร่างสูง
ใบหน้าหวานสะบัดก้มลงมองคนที่กำลังทรมานร่างกายของเธอ

ดวงตากลมใสฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหล..

แฝงไปด้วยความต้องการ..และความเจ็บปวด..

"แต่ให้ตายยังไง เค้าก็ยังรักเธออยู่ดี..ต่อให้เธอจะทำร้ายเค้า.."
"ต่อให้คนนอกเค้าจะรุมด่าว่าโง่.."

คำพูดที่ยังพร่ำบอกร่างเล็ก ไปพร้อมกับการกระกระทำของตัวเอง
สัมผัสชื้นไม่ได้มาจากแค่ปลายลิ้นหนาเท่านั้น
แต่ไหลรินมาจาก ดวงตาสวยคมที่ก้มลงมองร่างเล็กอยู่..

เจ็บปวด..แต่ก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายได้เห็นว่าตัวเองกำลังร่ำไห้..

"ให้ฉันทำยังไงดีแทยอน..ทำยังไงดีถึงจะเลิกรักเธอได้.."

เมื่อหัวใจ มันไม่เคยจะหาทางที่จะทำให้ตัวเองมีความสุข
มีก็แต่ให้กลับไปทนนั่งรอในทางที่เสียน้ำตาทุกครั้ง

ก็อยากรู้เหลือเกินแทยอน ว่าทำไมเธอถึงทำได้ง่ายดายนัก

เลิกรักฉัน..นอกใจฉัน

มันทำได้ง่ายๆขนาดนั้นเลยเหรอ..


"ยูริ ฮือ..ฮึก..อ่า.."

ทุกครั้ง..เสียงหวานที่สะอื้นไห้เพราะความเจ็บปวด
ทุกครั้ง..ที่แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเซ้า..

ก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ตรงลำคอถูกกลั้นไว้
ไม่อาจจะห้ามให้เค้าหยุดกระทำ ในเมื่อตัวเองก็ยังต้องการ

ทำไมเป็นยังงี้..แทยอน


ต้องการรับสัมผัสมากกว่านี้..ทั้งร่าง..


"ฮือ..พอ!!"

ใบหน้าคมเงยหน้ามองร่างบางที่นอนรอรับสัมผัสเมื่อสักครู่
ดวงตากลมใสปิดแน่นมีคราบน้ำตาเปรอะทั่วแก้มขาว

ร้องไห้..จนสลบไปแล้ว..

ดีกว่าจะทนรอยูริมาย่ำยีร่างกายตัวเองตามใจชอบ

คงจะเหนื่อยมาก..เหนื่อยจากการร้องไห้..
เหนื่อยกับสัมผัสที่รุนแรง แม้ยังไม่ทันล่วงล้ำภายใน

รอยยิ้มที่ไม่อาจคาดเดาของยูริปรากฎขึ้นมาบนใบหน้า
มือเรียวดึงเสื้อยืดของร่างเล็ก จัดการจัดแจงเสื้อผ้าอย่างยากลำบาก
น้ำตาที่ไหลริน สะอื้นออกมาอย่างไม่ต้องกลัวว่าแทยอนจะเห็น

เค้าหลับไปแล้ว..เค้าไม่รับรู้อะไรแล้ว..

มองคนที่นอนสลบเป็นครั้งสุดท้าย ราวกับจะซึมซับทุกสิ่ง
คนที่ตัวเองรักมากที่สุด รักมากกว่าตัวเอง..
ไม่กล้าหรอก ที่จะขืนใจแทยอน

ไม่กล้าที่จะทำลายสิ่งที่ทะนุถนอมด้วยมือของตัวเอง
ยูริไม่ได้ทำอะไรต่อ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนอนไม่ได้สติ
แม้หากจะให้ล่วงล้ำมากกว่านี้ แน่นอนว่าย่อมทำได้ง่ายดาย


จะไม่ล่วงเกินอะไรแทยอน จนกว่าจะถึงเวลา..


ตามที่เคยบอก..ตามที่เคยสัญญาไว้


แม้วันนี้ สัญญาที่มีความหมาย มันดูไร้ค่าไปแล้ว..
ก็ปล่อยไป..ปล่อยไปสู่มือคนอื่น ทั้งๆที่บริสุทธิ์ขาวสะอาดอยู่


ปัดปอยผมที่เปียกชื้นเพราะหยาดเหงื่อจากความร้อน
จุมพิตเบาๆที่หน้าผากมนของคนรัก..

แม้อาจจะเป็นวันสุดท้ายที่ได้ชื่อว่า.."คนรัก"


นุ่มนวลและอ่อนโยนราวกับในเทพนิยาย
เจ้าหญิงที่นอนรอโดยหวังว่าสักวัน..



สักวันจะมีเจ้าชายที่รักตนเองมาจุมพิตให้ฟื้นจากคำสาบ


ตั้งแต่วันนี้ ยูริคงไม่ใช่เจ้าชายของแทยอนอีกต่อไป..
คงจะเป็นแค่คนน่ารังเกียจที่บังคับฝืนใจทำร้ายแทยอน


ยูริของฉัน..ปังคุงของฉัน..

ต่อไปนี้คงไม่มีอีกแล้ว..


ความรักของเรา..


ฉันทำลายมันลงด้วยมือของฉันเอง..


เอื้อมมือหยิบผ้าห่มมาห่มให้ร่างเล็ก แล้วรีบเดินออกมานอกห้อง
ไม่อาจจะทำใจได้ ยังไงก็ทำใจไม่ได้..

..ปัง!..

ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง ร่างกายที่ใครต่อใครคิดว่าแข็งแรง
ทรุดตัวลงครูดกับประตู พร้อมทั้งนั้นกอดเข่าอยู่ตรงนั้น
ใบหน้าคมซบลงกับท่อนแขนของตัวเอง สะอื้นราวกับจะขาดใจ

อยากจะร้องถามไปถึงคนในห้อง..


"ช่วยสอนให้ฉันเกลียดเธอได้ง่ายๆ..เหมือนที่เธอทำจะได้ไหม.."


ช่วยบอกให้ฉันเข้าใจทีได้ไหม ให้เข้าใจสักที!


ว่าเรื่องของเรา..มันเกินที่จะเยียวยาแล้ว..



"ฉันต้องทำยังไงแทยอน ทำยังไงถึงจะลืมเธอได้"


บอกฉันที..


เมื่อทุกครั้งที่หลับตาลง..ก็เห็นแต่เธอ
ทุกครั้งที่หายใจ..ก็ยังนึกถึงแต่เธอ

ทุกอย่างรอบตัวของฉัน มีแต่เรื่องของเรา

ทุกสิ่งที่เก็บไว้ในความทรงจำ ก็มีแต่เรื่องของเรา

ความรักที่สวยงาม คำพูดสารภาพรัก..วันเวลาของเรา..


อดีตกับความทรงจำ..

ทั้งสองอย่างคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเรามาแล้ว..

จะต่างกันก็แค่..

อดีต..คือทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา

แต่ความทรงจำ..คือสิ่งที่มีอิธิพลต่อร่างกายและจิตใจ
สิ่งที่เธอเลือกจะจำมันเป็นบทเรียน สิ่งที่ทำให้เธอมีความสุข
แม้กระทั่งสิ่งที่เธอต้องการจะลืม แต่ยิ่งพยายาม..

มันก็ยิ่งกดลึก ยิ่งตอกย้ำ ให้เด่นชัดมากยิ่งขึ้น


ก็ขึ้นอยู่กับว่า..จะหลงละเมอกับความทรงจำที่สวยงาม
หรือจะทนตอกย้ำกับตัวเอง กักขังไว้ในความทรงจำที่เจ็บปวด


เธอเลือกได้ยูริ..


แต่ก็มีค่าเท่ากัน..

น้ำตาแห่งความดีใจที่หลอกตัวเองได้สำเร็จ
กับน้