소녀시대• So Nyeo Shi Dae Club • Girls' Generation • โซนยอชิแด • So Nyuh Shi Dae • View topic - ~• FATE :: เชื่อเรื่อง พรหมลิขิต กันมั๊ย?? •~

แบบว่าดีใจค่ะ เดี๋ยวจะรีบมาต่อให้อย่างเร็วที่สุด

** มอดโมคะ ... พูดงี้เอามีดมาแทงกันเลยดีกว่า **

4 วันต่อมา ................

เป็น 4 วันที่ แทยอนรู้สึกสบายหูอย่างบอกไม่ถูก ยังงงง ส่วนอีกคนมือหงิกมืองอ เพราะเขียนไม่หยุดทั้งวัน
(ก็หัดอยู่เฉยๆกับเค้ามั่งสิ) แต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็นอุปสรรคกับยูริเลยแม้แต่น้อย
“อีก 3 วันก็ต้องไปมหาลัยแล้ว ชั้นว่าแกรีบๆรักษาตัวให้หายเถอะ” แทยอนบอกเพื่อน

-- ก็รักษาอยู่นี่ไง ชั้นไม่ใช้เสียงซักนิด -- ยูริทำหน้าระรื่นใส่

“ชั้นหมายถึงให้แกอยู่เฉยๆเว้ย ทำเป็นมั๊ย อยู่เฉยๆน่ะ เสียงมาแต่แกอาจได้เข้าเฝือกแทน” แทยอนเหลือบมองยูริ
ที่กำลังทำท่าหกสูงกับผนังห้อง เขียนข้อความในกระดาษ (ลิงกลับชาติแท้ๆ โอ๋..รักๆๆ)

-- แค่นี้เด็กๆน่ะ เดี๋ยวต่อไปจะเอาท่ายากกว่านี้อีก 5555 --

แทยอนถอนหาใจเฮือกใหญ่ “นรกสั่งสวรรค์แกล้งให้นู๋มาเจอเพื่อนอย่างมันทำไมคะ” ร่างเล็กบ่นกับตัวเอง
“เดี๋ยวชั้นจะไปหาซื้อของใช้ของกินเข้าห้องหน่อย แกจะไปด้วยมั๊ย” ยูริตีลังกากลับมาท่านั่งก่อนพยักหน้าร่าเริง

ภายในบ้านหลังใหญ่ ที่ตกแต่งด้วยของมีราคามากมาย บ่งบอกได้ถึงฐานะของเจ้าของ
ทิฟฟานี่ที่เพิ่งหายจากไข้หวัด กำลังยุ่งวุ่นวายกับของในตู้เสื้อผ้า เจสสิก้านั่งมองอยู่นานสองนานก่อนตัดสินใจถาม
“ทิฟฟานี่ เธอหาอะไรของเธออ่ะ”
“ชั้นกำลังเตรียมตัวเป็นเฟรชชี่ไงจ๊ะ ลืมไปแล้วหรอ” ปากพูดแต่มือยังไม่เลิกวุ่นกับของเหล่านั้น
“เออ จริงด้วย !!! จะเปิดเทอมแล้วนี่น่า”
เจสสิก้าวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าของตัวเองบ้าง ทิฟฟานี่หยุดมองแล้วหัวเราะเบาๆ
“กรี๊ดดดดด ชั้นยังไม่มีชุดเลย ตุ้มหูใหม่ก็ไม่มี ตายละๆๆ” เจสสิก้าโวยวาย
“ชั้นว่าได้เวลาที่เราสองคนจะไปเหมาห้างกันแล้วล่ะ เธอว่าไงทิฟฟานี่” เจสสิก้าถาม ทิฟฟานี่นิ่งคิดอยู่ชั่วครู่
แต่จู่ๆ ใบหน้าของ ยูริ ก็แล่นเข้ามาในสมอง ... จนทิฟฟานี่ชะงักการกระทำทุกอย่างลง
“ก็ดีเหมือนกัน ชั้นอยากซื้อช็อคโกแลตอยู่พอดี” ร่างบางยิ้มรับคำชวนของเพื่อน

ขณะที่เจสสิก้ากำลังขับรถไปยังห้างฯ เธอรู้สึกได้ว่า เพื่อนของเธอ นั่งเงียบตั้งแต่ขับรถออกจากบ้านจนเริ่มผิดสังเกตุ
“ทิฟฟานี่ .........”
“ทิฟฟานี่ .........” ร่างบางยังคงนั่งเหม่อคิดอะไรโดยไม่ได้สนใจเสียงเรียกของเพื่อน
“ทิฟฟานี่” เจสสิก้าเขย่าแขนทิฟฟานี่ ร่างบางสดุ้ง
“อะไรหรอ” ร่างบางตอบทั้งที่ยัง งงๆ
“เธอเป็นอะไร เห็นนั่งเงียบตั้งแต่ออกจากบ้านละ มีอะไรไม่สบายหรือเปล่า” เจสสิกาถามน้ำเสียงเป็นห่วง
“เอ่อ....เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ขับรถไปเถอะจ่ะ” ทิฟฟานี่ยิ้มกลบเกลื่อน
.....จะให้ชั้นบอกได้ยังไง ว่าชั้นคิดถึงคนๆนั้น ชั้นคิดถึง ควอน ยูริ......

อีกด้าน แทยอนกับยูริ เรียกแท็กซี่เพื่อไปยังที่หมาย ระหว่างทาง แทยอน เห็นยูริถือผ้าเช็ดหน้าของทิฟฟานี่อยู่ในมือ
“อ้าว แล้วนี่เอาผ้าเช็ดหน้ามาทำไมเนี่ย”
ยูริก้มมองผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือ แล้วเงยหน้ามาส่ายหัว
“เห้อออออ ผู้หญิงคนนั้นทำแกเป็นได้ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิ” แทยอนพูดลอยๆ
ยูริเหม่อมองออกไปนอกกระจก ตามทางมีผู้คนเดินอยู่เยอะแยะ มากหน้าหลายตา ยิ่งมองยิ่งชวนมึน
“ชั้นจะได้เจอเธออีกมั๊ย...ทิฟฟานี่ ชั้นจะพกผ้าเช็ดหน้าไว้ทุกวัน เผื่อซักวันชั้นจะได้คืนให้เธอ
นั่นก็หมายถึง ชั้นจะได้เจอกับเธออีกครั้ง” ยูริคิดในใจ

ในห้างสรรพสินค้า…..
สองสาวเดินชอปปิ้งตามประสาผู้หญิง ถุงในมือเยอะจนมีชายหนุ่มอาสามาถือให้หลายคน แต่ทั้งคู่ก็บอกปัดไป
“ทิฟฟานี่ คู่นี้เป็นไงมั่งจ๊ะ” เจสสิก้าลองรองเท้า หมุนไปมา ให้เพื่อนช่วยตัดสินใจ
“อืม...ชั้นว่า สีส้มคู่นั้นเหมาะกับเธอมากกว่านะ” ทิฟฟานี่พูด เจสสิก้าหยิบมาลองอย่างว่าง่าย
“เป็นไงมั่งทีนี้” ทิฟฟานี่ยิ้มตามักกะโรนี “สวยสุดๆ”
ทิฟฟานี่หันมาเลือกของตัวเองบ้าง และจู่ๆ หน้าของยูริก็แล่นเข้ามาในสมองอีกครั้ง
“ชั้นจะซื้อรองเท้า อย่าเพิ่งมาทำชั้นหลอนได้มั๊ย ตาบ้า” ทิฟฟานี่สะบัดหัวไล่ใบหน้ายูริ
ร่างบางเผลอเรียกสรรพนามของคนที่เพิ่งเจอครั้งแรกอย่างไม่รู้ตัว
เมื่อซื้อรองเท้าเสร็จแล้ว สองสาวก็ชวนกันไปที่หมายสุดท้าย เพื่อหาซื้อของกินก่อนกลับบ้าน

“แยกกันไปซื้อแล้วกัน ชั้นซื้อของใช้ แกซื้อของกิน อ่ะนี่... ซื้อมาตามนี้แหละ”
แทยอนยื่นกระดาษที่เขียนแจงรายละเอียดให้ยูริ ยูริพยักหน้ารับ พร้อมหนีบกระดาษและปากกาติดตัว
“ชั้นคิดถูกแล้วใช่มั๊ย ที่ให้แกไปคนเดียวอ่ะ” แทยอนจ้องหน้า ยูริชูกระดาษให้อ่าน

-- เชื่อมือชั้นเถอะน่า เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ --

“อ่ะๆๆ หาครบแล้วมาเจอชั้นตรงนี้นะ เดี๋ยวจ่ายเงินพร้อมกัน” ยูริพยักหน้ารับ แล้วเริ่มหาของในกระดาษ
แทยอนมองหลังไวๆ ของเพื่อน “ ชั้นคิดถูกแล้วแน่หรอวะ” -*-
ยูริเดินหาสิ่งของในกระดาษอย่างตั้งใจ แค่จ่ายของแค่นี้สบายมากอยู่แล้ว สำหรับควอน ยูริ
แต่ที่แทยอนหนักใจก็เพราะยูริใช้เสียงไม่ได้นี่แหละ
“แค่นี้ก็เรียบร้อย... ต่อไปก็โซนขนม” ยูริเข็นรถเข็นไปยังแผนกขายขนม

“อุ๊ย ทิฟฟานี่ เธอดูนี่สิ ขนมตัวนี้เพิ่งวางขาย เอาไปลองดีมะ” เจสสิก้าถาม
“อืมๆ เอาสิ ว่าแต่ช็อคโกแลตที่ชั้นจะซื้อเค้าย้ายไปวางตรงไหนนะ” ทิฟฟานี่กวาดสายตามองที่ชั้นวางของ
จังหวะที่ทิฟฟานี่กำลังกวาดสายตาอยู่นั้นก็เป็นจังหวะเดียวกันที่ยูริเดินเข็นรถผ่านมาพอดี
“ช็อคโกแลต ช็อคโกแลต ...... ยูริ !!!!” ทิฟฟานี่ทิ้งขนมในมือลงพื้น แล้วรีบหันไปตีแขนเจสสิก้า
“ยูริ... ยูริ !!! ชั้นเจอยูริแล้วเจส”
ทิฟฟานี่ชี้นิ้วไปยังยูริที่กำลังเข็นรถผ่านกะบะใส่ของที่วางอยู่ตรงทางเดินในระยะที่ไม่ไกลนัก
“อุ๊ย...” ยูริก้มเก็บผ้าเช็ดหน้าของทิฟฟานี่บนพื้น พรางนั่งปัดฝุ่นบนผ้าผืนนั้น
เป็นจังหวะเดียวกับที่ทิฟฟานี่ ชี้นิ้วให้เจสสิก้าดู
“ไหนอ่ะ?? ยูริ อยู่ไหนล่ะ ชั้นเห็นแต่กะบะใส่ขนม” เจสสิก้าหันมาพูดกับเพื่อน
ทิฟฟานี่ชะโงกคอมองหา สีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
“ตาฝาดแล้ว ชั้นว่าเธอคิดถึงเค้ามากไปเปล่า”
“แต่ชั้นเห็นยูริจริงๆนะ เจส” ทิฟฟานี่จ้องหน้าเพื่อนอย่างมั่นใจ เจสสิก้าถอนหายใจ
“อ่ะนี่ช็อคโกแลตที่เธออยากได้ ไปๆ จ่ายตังค์แล้วกลับกันเถอะ เย็นแล้ว”
เจสสิก้ายัดขนมใส่มือทิฟฟานี่ ก่อนลากร่างบางออกมาจากตรงนั้น

“เห้อ....หล่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าแกหายไปชั้นคงเศร้ามากเลยรู้มั๊ย”
ยูริมองของในมือด้วยสายตาอ่อนโยน บรรจงลูบคลำผ้าเช็ดหน้าสีชมพู ในหัวก็นึกถึงแต่ภาพของเจ้าของสิ่งนี้
ยูริลุกขึ้นแล้วเข็นรถกลับไปหาแทยอน ณ จุดนัดหมาย

ที่จุดชำระเงิน…..
ทิฟฟานี่ยังคงหันหน้าหันหลัง กวาดสายตามองหายูริ ในใจยิ่งเต้นรัวรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่สีหน้าเศร้ามากลบไว้ เพราะตอนนี้ยังไม่เห็นคนๆนั้นแม้แต่เงา
“ทิฟฟานี่ ชั้นว่าเธอกังวลมากไปแล้วนะ” เจสสิก้าเริ่มเป็นห่วงเพื่อนมากขึ้น
“ชั้นไม่รู้อ่ะเจส ว่าชั้นเป็นอะไร แต่เมื่อกี้ชั้นเห็นเค้าจริงๆนะ” ทิฟฟานี่ยืนยันแต่สายตายังคงมองหา
สองสาวเข็นรถที่บรรจุของไว้เต็มออกมาข้างนอก
“เอ่อ...ทิฟฟานี่ เธอรอชั้นอยู่ตรงนี้ได้เปล่าอ่ะ” เจสสิก้ายิ้มแห้งๆ
“อ้าว เธอจะไปไหนอ่ะ”
“ชั้นปวดท้อง รอชั้นอยู่ตรงนี้นะ อย่าไปไหนนะ” พูดจบก็รีบวิ่งไป ทิฟฟานี่เข็นรถไปยังม้านั่งหน้าเสาต้นนึง

“ห้องน้ำห้างนี้มันอยู่ไหนนะ...อย่าเพิ่งไหลน๊า บรื๋ออออ” แทยอนวิ่งหาห้องน้ำอย่างรีบร้อน

โป๊ก !!! ตึง !!!!

“โอ๊ย.......” สองเสียงประสานกัน ต่างคนต่างกระเด็นไปคนละทาง
“เดินประสาอะไรเนี่ย ตาบอดหรือไงหะ” เจสสิก้าโวยวาย พรางจับหน้าผากตัวเอง
“ตาชั้นจะบอดก็เพราะเธอนี่แหละ อูย...ชนมาได้” แทยอนสวน
“โทษชั้นหรอยะ เธอต่างหากที่เดินมาชนชั้น” เจสสิก้าเถียง
“อ้าวเธอ...พูดงี้ก็สวยเด่ะ” แทยอนจ้องหน้า
“ถึงไม่พูดชั้นก้อสวยย่ะ” ร่างบางเชิ่ดหน้าใส่
“ความสวยมันปิดตาเธออยู่ล่ะสิ ถึงได้เดินไม่มองทางแบบนี้ แถวบ้านชั้นเรียก สวยแต่โง่”
“หนอย....กล้าว่าชั้นหรอ”
“ทำไมจะไม่กล้า ต่อให้เธอเป็นนางฟ้าชั้นก็ยืนยันว่าเธอ สวยแต่โง่” แทยอนตั้งใจเน้นคำ
“กรี๊ดดดดดด ฝากไว้ก่อนเถอะย่ะ” เจสสิก้ากระทืบเท้าจากไป แทยอนชูมัดไล่หลัง
“นึกว่าเป็นใครมาจากไหนเนี่ย เชอะ” ร่างเล็กบ่นก่อนเดินไปเข้าห้องน้ำ

แทยอนบอกจะไปเข้าห้องน้ำซะหน่อย ยูริจึงหิ้วของมานั่งที่ม้านั่งหน้าเสา นึกเมื่อยจึงหลับตาลงชั่วครู่

“อ้าวเจส ไมเข้าไวจัง” ร่างบางเอ่ยถาม
“ไม่เข้ามันแล้ว ไม่ปวดแล้ว กลับบ้านเถอะ” เจสสิก้าหน้าบึ้งบอกบุญไม่รับ
“สงสัยจะปวดมากนะเนี่ย ดูหน้าสิ จะอั้นทำไมก็ไปเข้าสิ ชั้นรอได้” ทิฟฟานี่อมยิ้ม
“ไม่เอาแล้ว ชั้นอยากกลับบ้าน เจอคนบ้ากวนอารมณ์ จนหายปวดไปแล้ว” เจสสิก้าเสียงดัง กอดอก หงุดหงิด
“ใครฟะ โวยวายอย่างกับไฟไหม้ห้าง เห้อ...หาที่สงบๆไม่ได้เลยรึไงนะ” ยูริหลับตา คิดในใจ ....
“แต่.......” ทิฟฟานี่กำลังจะพูดต่อ
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ทิฟฟานี่ ... ไป กลับ!!” เจสสิก้าสั่งเด็ดขาด ก่อนเข็นรถไป โดยมีทิฟฟานี่เดินอยู่ข้างๆ
“ทิฟฟานี่ !!!!” ยูริสดุ้งเมื่อได้ยินชื่อนี้ รีบตะกายไปหลังเสา แต่ก็เห็นแค่ข้างหลังของคนที่เพิ่งลุกไปเมื่อกี้
ร่างสูงพยายามจับจ้องว่าใช่คนที่ตัวเองอยากเจอหรือไม่
“ใช่เธอจริงๆด้วย ทิฟฟานี่” ถึงจะเป็นเวลาไม่นานแต่ยูริก็จำได้ขึ้นใจ ผู้หญิงผมสั้นหน้าหวานคนนั้น
แต่ทำไมขาถึงก้าวไม่ออกนะ ร่างสูงได้แต่มองตามหลังไวไว ที่กำลังไกลออกไปทุกที จนลับตา ก่อนหันกลับมา
“เฮ๊ยยยยย !!!” ยูริสดุ้ง เมื่อเห็นแทยอนมายืนอยู่ตรงหน้า
“ตกใจอะไรวะหะ” แทยอนยืนเอามือปิดหน้าฝากตัวเองไว้
ยูริชี้ไปที่หน้าผากของตัวเอง สื่อให้เพื่อนเข้าใจว่า “หัวแกไปโดนอะไรมา”
แทยอนเดาความหมายออก ก่อนตอบไปแบบเซ็งๆ
“ชนช้างมา เดินชนช้างหัวปูด หัวไม่แตกก็บุญแค่ไหนละ” แทยอนตอบ ยูริทำหน้าเอ๋อ
“ช้างอะไร มาเดินในห้าง” ร่างสูงคิดในใจ ก่อนยิ้มปากกาขึ้นมาเขียน

-- เป็นอะไรมากมั๊ย แต่หัวปูดแบบนี้ก็ดีนะ เท่ห์ดี –

“เท่ห์ของแกคนเดียวเถอะ ยูริ” แทยอนตัดบท หิ้วของเดินออกไป ยูริรีบหิ้วของเดินตามไปติดๆ
“ถ้าได้เจออีกขอเอาคืนซักตั้งเถอะ แต่ฟ้าคงไม่ใจร้ายกับชั้นขนาดนั้นหรอกมั้ง” แทยอนเดินบ่นในใจ
ส่วนยูริเองก็ได้แต่คิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น .... ทิฟฟานี่ ใช่เธอจริงๆใช่มั๊ย ……………………
ซึ่งไม่ต่างกับอีกฝ่ายที่กำลังนั่งเหม่ออยู่ในรถ นึกถึงภาพของยูริที่เห็นเพียงชั่ววูบ ทั้งดีใจและเสียใจ สับสนในตัวเอง

ฟิคชั่นเรื่องนี้ .... ออกแนว สวนกระแสยังไงไม่รู้ 5555+
ขออนุญาตฉีกกรอบ จับแทกับเจส มาคู่กันดูบ้างนะคะ ไม่รู้จะเป็นยังไงเหมือนกัน แห่ะๆๆ

ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงโซล

“ไหน อ้าปา กกว้างๆซิ “ คุณหมอสั่งพร้อมเปิดไฟฉายส่องเข้าไปในช่องปากคนไข้
“อ้าง ออ อือ อัง อ๊ะ” (กว้างพอหรือยังคะ) คนไข้ตรงหน้าพยายามขยับปากพูด
“อยู่นิ่งๆเหมือนคนธรรมดาเป็นมั๊ยยูริ” คุณหมอเพื่อนสนิทของพ่อเอ่ยปาก เพราะคนตรงหน้าไม่ยอมอยู่เฉย
“คอแดงมาก แล้วเจ็บคอแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วล่ะ” คุณหมอถาม
ร่างสูงไม่ตอบ แต่ชูนิ้วขึ้นมา 3 นิ้ว
“3 วันงั้นหรอ” คุณหมอเขียนรายละเอียดลงในกระดาษ
“ 3 อาทิตย์” ร่างสูงตอบเสียงอ่อย
“ห๊า !!! 3 อาทิตย์ แล้วทำไมหลานไม่รีบมาโรงพยาบาล” คุณหมอเอ็ดเสียงดัง จนร่างสูงหน้าหงอย แต่ไม่วายทะเล้น
“ก้อหนูคิดว่าเดี๋ยวมันก็หายนี่คะ คุณลุง” คุณหมอส่ายหน้า
“ดูแลตัวเองด้วยสิ คุณพ่อคุณแม่เราเป็นห่วงนะรู้มั๊ย” ร่างสูงพยักหน้ารับ
“เดี๋ยวลุงจะจัดยาให้ ไปกินที่บ้าน กินตามที่ลุงสั่งจนหมดนะ เข้าใจมั๊ย” คุณหมอกำชับ
“ค่ะๆ หนูทราบแล้ว” โอย...จะพูดแต่ละคำได้ ทรมานชะมัด
“เอ้อ...แล้วห้ามใช้เสียง 3 อาทิตย์นะ จนกว่าคอจะหายดี”
“ห๊า.....แล้วหนูจะพูดกับคนอื่นเค้ายังไงล่ะคะ คุณลุง”
“เขียนเอาสิ” คุณหมอหัวเราะร่วน

ร่างสูงเดินออกจากโรงพยาบาล อากาศข้างนอกเย็นจนต้องกอดตัวเองไว้แน่น
ลมหนาวพัดมากระทบร่างกาย
“ฮัดเช้ย~” ร่างสูงดึงผ้าพันคอให้กระชับ แล้ว กอด อก เดินฝ่าความหนาวออกไป
“ห้ามใช้เสียง 3 อาทิตย์ ... โหดร้ายกับชั้นมากไปมียเนี่ย” ร่างสูงคิดในใจ

- ลานจอดรถ -

“กรี๊ดดดดดดดด ทำไมล้อหลังมันแฟ่บติดดินขนาดนี้เนี่ย ฮือๆๆ วันนี้มันวันอะร๊าย” หญิงสาวโวยวาย
“ไม่เคยเปลี่ยนยางเองซะด้วยสิเรา รู้งี้ชวนเจสสิก้ามาด้วยก็ดีอ่ะ”
นึกบ่น แต่ก็พยายามดึงล้อสำรองออกมาอย่างทุลักทุเล
ไม่นานก็มีอะไรมาสะกิดที่หัวไหล่ หญิงสาวหันกลับไปมอง
“จ้องหน้าชั้นทำไม สายตาอ้อนวอนแบบนี้ ขอบริจาคหรือไง” หญิงสาวจ้องมองคนตรงหน้า ด้วยความสงสัย
ร่างสูงเห็นว่าคงไม่ได้การ นึกถึงคำพูดของหมอแล้ว จึงก้มลงค้นกระเป๋าตัวเอง หยิบปากกาขึ้นมาเขียนอะไรยุกยิก
บนกระดาษแล้วยื่นให้คนตรงหน้าอ่าน

-- ยางแบนหรอ.. ให้ชั้นช่วยเปลี่ยนให้มั๊ย --

หญิงสาวอ่านจบก็เหลือบมามองร่างสูงที่ยืนยิ้มเป็นมิตรอีกครั้ง ก่อนส่งยางในมือให้
“ขอบคุณมากนะคะ” หญิงสาวกล่าว ร่างสูงยิ้มหวาน พรางส่ายหน้า ว่าไม่เปนไร
หญิงสาวยืนมองร่างสูงเปลี่ยนยางรถอย่างคล่องแคล่ว จนร่างสูงเปลี่ยนเสร็จเรียบร้อย
ร่างสูงยืนขึ้น พรางปาดเหงื่อที่หน้า คราบสกปรกเลอะเต็มใบหน้า ทำให้หญิงสาวอดหัวเราะไม่ได้
“นี่ค่ะ...ใช้นี่เช็ดจะดีกว่านะ” หญิงสาวยื่นผ้าเช็ดหน้าสีชมพูให้ อีกฝ่ายรับไปอย่างว่าง่าย
“ขอบคุณมากเลยนะคะ คุณ....” หญิงสาวลากเสียงยาว ร่างสูงหยิบปากกามาเขียนอีกครั้ง

-- ควอน ยูริ --

“ชั้น ทิฟฟานี่ค่ะ” ร่างบางยิ้มหวาน หวานจน ยูริเผลอตัวมองเคลิ้ม
เมื่อได้สติ ยูริจึงรีบขอตัวกลับทิฟฟานี่พยายามชวนคุยแต่ก็ไม่ทัน เพราะร่างสูงเดินออกไปซะแล้ว
ไม่นานทิฟฟานี่ก็ขับรถกลับเช่นกัน
“ทิฟฟานี่ ทิฟฟานี่ ... น่ารักจัง ชั้นจะได้เจอเธออีกมั๊ยนะ” ยูริเดินอมยิ้ม ก้มมองผ้าเช็ดหน้าในมือเป็นระยะ

“กลับมาแล้วจ้า” ทิฟฟานี่ทิ้งตัวลงบนโซฟา ในหัวยังคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นาน
“หมอว่าไงมั่งล่ะ” เจสสิก้ารูมเมจของทิฟฟานี่ ทิ้งตัวลงข้างๆ ก่อนเอามือมาแตะที่หน้าผากเพื่อนสาว
“แค่ไข้หวัดธรรมดาน่ะ... นี่เจสสิก้า วันนี้รถเธอยางแบน ทำชั้นเกือบแย่แน่ะ”
“จริงหรอ!!” ทิฟฟานี่พยักหน้ารับ
“แล้วเธอก็เปลี่ยนยางเองด้วย เก่งนี่น่า” ทิฟฟานี่ส่ายหน้า
“เปล่า..มีคนมาช่วยชั้นเปลี่ยน” ทิฟฟานี่เริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้เจสสิก้าฟัง
“ชื่อควอน ยูริ เสียดายที่เค้าเป็นใบ้...แต่ดูเค้ามีจิตใจดีมากเลยนะ ทำไมเธอไม่ถามมาล่ะว่าเค้าอยู่ที่ไหน
จะได้ไปตอบแทนที่เค้าช่วยเธอไง”
“ชั้นพยายามชวนคุยแล้ว แต่ดูเค้ารีบมาก ชั้นก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน” ทิฟฟานี่ถอนหายใจอย่างเซ็งๆ
เจสสิก้าสังเกตุเห็นบางอย่าง
“เธอประทับใจอะไรยูริเค้าหรือเปล่า ทิฟฟานี่” เจสสิก้าถามแทงใจดำ ฉึ่ง !!!!
“บ้าหรอ...ชั้นแค่รู้สึกอยากตอบแทนเค้าแค่นั้นแหละ เธอคิดมากไปเปล่าหะ” ทิฟฟานี่แก้ตัว แต่ก้อซ่อนใบหน้าแดงก่ำไม่ได้
“เอาเถ๊อะ เอาเถอะ ชั้นก้อแซวเล่นๆ” เจสสิก้าหัวเราะชอบใจอาการของเพื่อนรัก
“เรื่องเธอกับยูริ ปล่อยให้พรหมลิขิตจัดการก็แล้วกัน ถ้าเธอกับเค้าจะได้เจอกัน ซักวันก็ต้องได้เจอกัน”
เจสสิก้าทิ้งท้ายก่อนเดินออกไป ทิฟฟานี่คิดตาม ก่อนข่มตาหลับด้วยพิษไข้ที่ยังไม่สร่าง

ยูรินั่งแท็กซี่กลับมาที่คอนโด ไม่เคยกลับห้องได้ทุลักทุเลขนาดนี้ ชั้นต้องอธิบายกับคนขับเป็นภาษาเขียน -*-
-- ก๊อก ก๊อก --
“อ้าวเฮ๊ย ไมไปนานจัง ชั้นรอจนไส้กิ่วแล้วนะ” แทยอนเปิดประตูให้ แล้วเริ่มบ่น
ยูริไม่ตอบอะไร แต่รีบปรี่เดินตรงไปที่ห้องนอน แล้วกระโดดเอาหน้าฟาดความนุ่ม
เกลือกกลิ้งไปมา บนเตียง สีหน้ามีความสุข
“มันไปหาหมออะไรมาวะเนี่ย” แทยอน ยืนเท้าเอวมองเพื่อนที่เอาแต่กลิ้งไปมา
“ชั้นจะกินข้าวแล้วนะ จะกินมั๊ย” คนบนเตียงไม่ตอบ แต่กลับนอนหงายมองเพดานแล้วยิ้ม - -*
“เพี้ยน~” แทยอนส่ายหัวก่อนออกไปกินอาหารที่เตรียมไว้รอยูริ ซะเกลี้ยง
“โอย.....อิ่มจัง” แทยอนนั่งลูบท้องตัวเอง แล้วจิ้มแตงโมชิ้นสุดท้ายเข้าปาก
“อ้าว....ออกมาได้แล้วหรอไง” แทยอนถามยูริ ที่มาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวข้าง พร้อมกระดาษและปากกา
“ไปหาหมอวันนี้เค้าให้ยาเร่งต่อมบ้ามารึไง” แทยอนแซว แต่ก้อมองยูริอย่าง งงๆ
ยูริเขียนข้อความบนกระดาษแล้วชูให้แทยอนอ่าน

-- ลุงหมอสั่งงดใช้เสียง 3 อาทิตย์ --

แทยอนอ่านจบก็ตกใจ “ห้าม 3 อาทิตย์เลยหรอ” ยูริพยักหน้า
“แต่ก็ดี...ชั้นจะได้อยู่อย่างเงียบๆมั่ง” แทยอนหัวเราะร่วน
“โอ๊ย... แกตีหัวชั้นทำไมเนี่ย” แทยอนโวยวาย เมื่อยูริฟาดกระดาษแข็งไปที่หัว

-- ชั้นมีอะไรอยากเล่าให้ฟัง --

“หือ...อะไร” แล้วยูริก้อจัดการเขียนทุกอย่างที่เจอวันนี้ให้แทยอนอ่านจนหมด

“เจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนี้น่ะหรอ” ยูริพยักหน้า
“อยากเจอเค้าอีกครั้งงั้นหรอ” ยูริดี๊ด๊าพยักหน้ารับอีกครั้ง
“แต่เขินจนลืมถามรายละเอียดของเค้ามา”
“งั้นแกก็ฝันเอาเถอะ” (-*-”) ยูริหน้ามุ่ย ขมวดคิ้ว
“เอ๊า ดูทำหน้า... ก็มันจริงนี่ แกจะไปหาเค้าที่ไหน เล่นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเค้าซักอย่าง”
แทยอนหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาดู
ยูริก้มลงเขียนข้อความบนกระดาษอีกครั้ง

-- พรหมลิขิตไง .... พรหมลิขิตจะช่วยชั้น --

แทยอนอ่านข้อความที่เพื่อนชู แล้วส่ายหน้า แต่อีกคนกลับไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้ว

แล้วคุณล่ะ ... เชื่อเรื่อง พรหมลิขิต กันมั๊ย???

Welcome
	Welcome to <strong>소녀시대• So Nyeo Shi Dae Club • Girls' Generation • โซนยอชิแด • So Nyuh Shi Dae</strong>. You are currently viewing our boards as a guest, which gives you limited access to view most discussions and access our other features. By joining our free community, you will have access to post topics, communicate privately with other members (PM), respond to polls, upload content, and access many other special features. Registration is fast, simple, and absolutely free, so please, <a href="/profile.php?mode=register">join our community today</a>!

Welcome

Welcome to <strong>소녀시대• So Nyeo Shi Dae Club • Girls' Generation • โซนยอชิแด • So Nyuh Shi Dae</strong>.

You are currently viewing our boards as a guest, which gives you limited access to view most discussions and access our other features. By joining our free community, you will have access to post topics, communicate privately with other members (PM), respond to polls, upload content, and access many other special features. Registration is fast, simple, and absolutely free, so please, <a href="/profile.php?mode=register">join our community today</a>!

소녀시대• So Nyeo Shi Dae Club • Girls' Generation • โซนยอชิแด • So Nyuh Shi Dae

~• FATE :: เชื่อเรื่อง พรหมลิขิต กันมั๊ย?? •~

~• FATE :: เชื่อเรื่อง พรหมลิขิต กันมั๊ย?? •~

Who is online