เรื่องที่สามแล้ว สำหรับฟิคเรื่องนี้ ก็ยังคงเป็นฟิคแปลงอยู่ดี 555+
คืออยากแต่งฟิคแต่ยังคิดพล๊อตไม่ออก เอาเรื่องเก่ามาตู๊ๆไปก่อน(ไม่ว่ากันนะคะ
)เรื่องนี้เป็นฟิคยาวคะ ความยาว 30 ตอนจบ หรืออาจจะมากกว่านั้น
ทีนี้มันจะมีตัวละครที่เป็นญาติกับตัวเอกอยู่คนนึงอ่ะคะ เค้าคิดไม่ออกจะเอาใครมาเข้าบทดี
เลยเอาคนที่ชื่อ สเตลล่า คิม (แอบเห็นภาพสวยดีเลยเอามา
)เอามาทั้งๆที่ไม่เคยติดตามอะไรเลย แล้วเธอก็ไม่ได้อยู่ในวง snsdด้วย
แต่บทจะเด่นเลยทีเดียว จะเป็นอะไรรึเปล่าคะ ถ้าเกิดว่าจะต้องการให้เปลี่ยนแปลงแก้ไขยังไงก็บอกนะคะ
จะได้รีบปรับปรุงเพราะเพิ่งเป็นตอนแรกอ่ะคะ ยังแก้ไขได้
พล่ามเยอะอีกแล้ว ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ รักคนอ่านคะ
------------------------------------------------------------------------
Bad Dream part 1
มืดแล้ว ชั้นจะไปที่ไหนดี ชั้นจะไปที่ไหนได้ บ้าน... กลับไปไม่ได้อีกแล้ว
ภาพที่น่ากลัว ตามหลอกหลอนเหมือนฝันร้าย สองขารีบเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย
รู้แค่ว่า อยากจะวิ่งหนี ไม่อยากจะหันหลังกลับไปมองอีก สองขาเริ่มอ่อนล้า อยากจะพัก
แต่ว่า เพียงแค่หลับตา ภาพนั้นของคุณอา ก็ผุดขึ้นมาในสมอง ทำไม ทำไมต้องทำอย่างนี้กับชั้นด้วย
คุณพ่อค่ะ คุณแม่ค่ะ ทำไมถึงได้ทิ้งหนูเอาไว้ กับคนแบบนี้ ทำไมค่ะ ทำไม?!!!
เสียงภายในหัวใจกรีดร้อง แต่ว่า ร้องให้ใครฟังหละ ในเมื่อคุณพ่อคุณแม่ ต่างไม่อยู่แล้วทั้งคู่
ทั้งสองท่านเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อหลายเดือนก่อน และนั่นเป็นสาเหตุให้ ทิฟฟานี่ต้องย้ายมาอยู่กับคุณอา
น้องชายคนเดียวของคุณแม่ น้องชายที่คุณแม่รักและเทิดทูน เจอกันครั้งแรก คุณอา ใจดี เอาอกเอาใจ
เอ็นดูทิฟฟานี่เหมือนลูก คุณอาชอบโอบกอดเอาไว้อย่างอ่อนโยน ทิฟฟานี่คิดว่านั่นมันคือความรักระหว่างอาหลาน
จนกระทั่งวันนี้ วันที่คุณอาบอกว่า เป็นวันเกิด และอยากจะจัดเลี้ยงฉลองกันสองคน อาหลาน
เสื้อผ้าชุดนี้ ทิฟฟานี่เป็นคนไปเลือกซื้อมาเอง ต้องการให้คุณอาประทับใจ ของขวัญวันเกิดเตรียมไว้แล้ว
ไม่คิดว่า สิ่งที่รออยู่จะเป็น
นรก!
เป็นฝันร้ายที่จะตามหลอกหลอนไปอีกนาน!!
หลังจากเลี้ยงเล็กๆ ระหว่างอาหลานเสร็จ คุณอาบอกว่า มีของอยากให้ดูที่ห้อง ให้ตามขึ้นไปดู
ใครจะคิด เพียงแค่ร่างบางก้าวเท้าเข้าห้องไป เสียงกลอนก็ดังขึ้น คุณอาผู้อ่อนโยน กลายร่างเป็นปีศาจร้าย
โถมร่างใหญ่เหมือนหมูป่า มาที่ร่างบาง ปากก็พร่ำบอกว่า รักตั้งแต่แรกเห็น ทิฟฟานี่ที่ตกตลึงในตอนแรก
เริ่มดิ้นรนต่อสู้ ผลก็คือ รอยฝ่ามือที่หน้า และความเจ็บปวดที่ท้องน้อย เมื่อคุณอาลงมืออย่างไม่ปราณีปราศัย
การดิ้นรนหยุดลงที่เตียงเมื่อร่างใหญ่ทาบทับร่างบางที่หมดเรียวแรงในการต่อสู้
“ถ้ายอมอาดีๆ ก็ไม่ต้องเจ็บตัวอย่างนี้”
เสียงที่เคยฟังดูอบอุ่น ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นเสียงที่หื่นกระหายได้ขนาดนี้
ทิฟฟานี่มองอาของตัวเองด้วยความเกลียดชั่ง และ ความกลัว ในใจพยายามคิดหาทางออก
ร่างอ้วนใหญ่ มองร่างบางสมส่วนของทิฟฟานี่ด้วยสายตาหื่นกระหาย
“รู้มั๊ย อาอยากทำอย่างนี้ตั้งแต่วันแรกที่เจอ หนูแล้วนะ อาทนรอไม่ไหวแล้วจริงๆ”
สายตาไล้ไปทั่วเนินอกขาวเนียน มืออูมใหญ่ ลูบไล้ไปทั่ว
ก่อนจะดึงเสื้อเชิ้ตให้ขาดออกจากกัน ทิฟฟานี่ผวาคว้าเสื้อเอาไว้แน่น
“คุณอาค่ะ อย่าทำหนูเลย” เจ้าของเสียงตอนนี้ นอนหงายอยู่บนเตียง ร้องขอด้วยความหวาดกลัว
“ไม่ต้องกลัวนะ ทิฟ เดี๋ยวอาจะค่อยๆ” เสียงของอาที่เคารพ อาที่เป็นญาติผู้ใหญ่ เป็นน้องชายแม่
เสียงนั้นฟังดูน่ารักเกียจมากมายในความรู้สึกของคนที่นอนอยู่ใต้ร่างอ้วนนั้น
“คุณอาอย่าทำอะไรหนูเลยนะค่ะ หนูขอร้อง” พยายามอ้อนวอน ปีศาจในคราบญาติผู้ใหญ่อีกครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล
เมื่อมือหยาบหนานั้นเริ่มลูบไล้ต้นขา ลึกเข้ามาเรื่อยๆ ร่างบางได้แต้ร้องไห้ด้วยความกลัว
ใบหน้าที่เคยเห็น เคยคุ้นเคย ตอนนี้เหมือนมีปีศาจเข้าสิง ความหื่นกระหายปิดไว้ไม่มิด
น้ำลายไหลเยิ้ม ก้มหน้าลงไปซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนนั้น ร่างบางพยายามดิ้นรนเอาตัวรอด
ปากก็ร่ำร้องอ้อนวอนคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอา น้ำตาไหลกลบหน้าไปหมด ดวงตาเต็มได้ด้วยความหวาดกลัว
สองมือพยายามต่อสู้ แต่ว่า แรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ มีหรือจะไปสู้แรงผู้ใหญ่ตัวอ้วนใหญ่ที่กำลังทาบทับอยู่ได้…
ร่างบางนอนดูการกระทำของคนที่ขึ้นชื่อว่าอา ด้วยความขยะแขยง ความรังเกียจ ความกลัว และปวดร้าวอย่างที่สุด
เมื่อร่างอ้วนใหญ่เริ่มเคลื่อนลงต่ำเรื่อยๆ มือก็เริ่มลูบไล้ไปทั่วตัว เป็นจังหวะคนที่ตัณหากลับลืมตัว
เพราะมัวเมาในตัณหา มืออีกข้างที่จับมือร่างบางไว้ จึงคลายออก วินาทีนั้นเอง ทิฟฟานี่คิดหาทางออกให้กับตัวเอง
มือเล็กๆเอื้อมไปที่หัวเตียง คว้าเอาโทรศัพท์มา
ปึก!! ปึก!!
เสียงโทรศัพท์กระทบหัวของคุณอา ครั้งแล้วครั้งเล่า ทิฟฟานี่หลับตาทุบลงไปด้วยความกลัว
“โอ๊ะ!!” เสียงคุณอา ร้องด้วยความเจ็บปวด มือสองข้างกุมหัว ที่ตอนนี้อาบไปด้วยเลือด
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บของคุณอา ไม่ได้แทรกเข้าสู่สมองของคนที่ต้องการเอาตัวรอดเลย
ทิฟฟานี่รีบลงจากเตียง มือยังคงกุมเสื้อที่ขาดวิ่นจากฝีมือของปีศาจร้ายที่ร้องโวยวายอยู่ที่เตียง
สองขาวิ่งสุดแรงเกิด เรียวแรงมากมายมาจากไหน ทิฟฟานี่ไม่อยากจะสนใจ รู้แต่ว่า ตอนนี้ต้องหนี หนี!!!
----------------------------------------------------------
“นี่ ยูริ เมาแล้ว กลับบ้านไป ป่ะ” เสียงเพื่อนร่วมก๊วนไล่ให้คนที่เริ่มเมาไม่ได้สติกลับบ้าน
ในพับหรู กลุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะวีไอพี เป็นลูกค้าประจำของร้านก็ว่าได้ ก็ร้านนี้เป็น
ร้านของอาของยูริเอง ควอน ยูริ ลูกสาวคนเดียวของ ควอนกรุ๊ป
บริษัทที่ทำหลายอย่าง ตั้งแต่ ห้าง โรงแรม ส่งออก อีกจิปาถะ รวยจนไม่รู้ว่า ชาตินี้จะใช้เงินยังไงได้หมด
แต่ว่า น่าเสียดาย พ่อกับแม่ของยูริ จากไปตั้งแต่ยูริยังไม่ถึง 15 ซะด้วยซ้ำ
ทำให้ยูริ ต้องย้ายมาอยู่กับญาติ ญาติสนิท คุณป้า ที่รักยูริเหมือนลูกสาวแท้ๆ
คุณป้ามีลูกสาว 1 คน อายุไล่เลี่ยกับยูริ ถือเพื่อนซี้ เพื่อนสนิท รักไคร่กันมาก
แต่นิสัยต่างกันโดยสิ้นเชิง สเตลล่า คิม
ในขณะที่ยูริ อารมณ์ร้อน ขี้โมโห เอาแต่ใจตัวเอง ด้วยความที่เป็นลูกคนเดียว
และพ่อแม่รวยมาก แถมยังมีอิทธิพลมากมาย มีแต่คนเกรงใจ ยูริจึงเป็นเหมือนเด็กที่เสียนิสัย
ส่วน สเตลล่า ที่เพื่อนๆ เรียกกันว่า สเต จะเป็นคน สุขุม อ่อนโยน มีเหตุผล เป็นผู้ใหญ่
จริงๆแล้ว ทั้งยูริและสเตลล่า ยังอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่จะดื่มเหล้าได้ และ คุณอาของยูริก็ไม่เคยอนุญาต
ปกติ ที่มาก็มานั่งดื่มแต่น้ำอัดลม จริงๆ ยูริกินเหล้าไม่เป็นเลย
แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันพิเศษ เพราะว่าเป็นการเลี้ยงตอนรับเพื่อนกลับมาจากเมืองนอก
ยูริเลยขออนุญาต คุณอาดื่มเหล้าได้ แต่ว่า สเตลล่าไม่ได้มาด้วยเนื่องจากต้องพาแม่ไปงานเลี้ยงของบริษัท
และเมื่อคนห้ามทัพอย่างสเตลล่าไม่มา ยูริเหรอจะฟังใคร
“มาวที่ไหน มาวเมิวอะไร ไม่เมา เอามาอีก” ยูริเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง ทั้งๆที่เพิ่งกินไปแค่สองแก้ว บางๆ!!!
“เอาไงดีเนี่ย โทรหาสเตลล่าดีมั๊ย”เสียงเพื่อนคนนึงพูดขึ้น
“โทรไปแล้ว ไม่ติด สงสัยไม่เปิดเครื่อง เอาไงดี ยูริเมาไม่รู้เรื่องแบบนี้
ลากออกไปเลยแล้วกัน เดี๋ยวชั้นพายูริไปส่งบ้านก่อนนะพวกเธอกินกันไปก่อน”
เพื่อนที่นั่งข้างๆยูริ พูดจบก็พยายามฉุด ทึ้ง ดึง ลาก ยูริออกมาจากพับจนได้
ยูริที่เมา แต่ว่า ยังพอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง ร้องโวยวาย พร้อมกับ สลัดตัวเพื่อที่จะกลับเข้าไปดื่มต่อ
เพื่อนคนนั้นต้องรีบจับไว้ ก่อนจะลากออกมาให้พ้นบริเวณนั้น
จากผับเดินไปไม่เท่าไหร่ก็ถึงบ้าน เอ๊ะ! หรือจะเรียกว่า คฤหาสดีนะ ของยูริกับสเตลล่า
ยูริรวยแค่ไหน สเตลล่าก็รวยแค่นั้น พูดง่ายๆว่า กินกันไม่ลง สมบัติสองบ้านนี้ ซื้อประเทศได้เลยมั้ง
ระหว่างทางไปบ้าน จะมีตรอก ที่เดินทะลุไปอีกซอย 1 ได้ ซึ่งทั้งเปลี่ยวทั้งมืด
ที่ว่า เดินไปไม่เท่าไหร่ก็ถึงนี่คือกรณีปกติ ไม่ใช่ยูริเมาแล้วโวยวายอย่างนี้
ร่างบางดินไปตลอดทางเดิน ทั้งฝืนตัวเพื่อที่จะไม่เดินไปข้างหน้า ทั้งเตะ ทั้งถีบเพื่อนผู้หวังดีที่จะพาไปส่ง
“ยูริ ถ้าเธอยังถีบชั้นอีก ชั้นจะทิ้งเธอไว้ตรงนี้แล้วนะ” เสียงเฉียบขาดดังมาจากเพื่อนที่หิ้วปีกยูริอยู่
“อะไร พูดอะไร กลัวไง ไปไหนก็ไปเลย ป่ะ” ยูริพูดตอบกลับมาเสียงดังด้วยความเมา
ระหว่างที่ยูริกับเพื่อน ยืนยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงเบาๆ ดังมาจากตรอกแคบๆ ข้างๆ
ปึก!!
เคร้ง!!
อื้อออ!
“เสียงอะไรอ่ะยูริ”เพื่อนที่ประคองตัวยูริอยู่ถามด้วยความหวาดกลัว ก็มันมืดแล้วนี่ น่ากลัวจะตาย
“อะไร! เสียงไร ไม่เห็นได้ยิน เอาเหล้ามาอีก เอามา~~” ยูริยังคงโวยวายเสียงดัง
อื้ออออ!!
เสียงนั้นดังมาอีกครั้ง คราวนี้ เพื่อนยูริแน่ใจว่า หูไม่ได้ฝาดไปแน่ๆ
“ยูริ ชั้นว่าชั้นได้ยินเสียงนะ มันดังมาจากในตรอกเนี่ย”
พูดพรางชี้นิ้วไปที่ตรอกมืดๆ ที่เห็นเหมือนเงาตะคุ้มๆอยุ่ข้างใน ด้วยสีหน้าหวาดกลัว
ยูริหันไปตามมือเพื่อน ก่อนจะเพ่งตามอง ตอนนี้สติสัมปชัญญะที่โดนน้ำเมา ทำให้กระเจิง
ไม่สนใจ ไม่กลัวอะไรเลย เดินเข้าไปในตรอกนั้นทันที
“ไหน เสียงไร ดูหน่อยเดะ มันมีเสียงอะไรในนี้” เดินเข้าไปพร้อมกับโวยวายเสียงดัง
เพื่อนที่ตามมาด้วยรั้งตัวไว้ไม่ทันเพราะมัวแต่กลัวที่มาของเสียง
โคร้ม!! เคร้ง!!
ปึก!
เหมือนมีอะไรกระแทกยูริอย่างแรง จนร่างสูงเซล้มไปกับพื้น
“โอ๊ย! อะไรวะ ใคร หาเรื่องหรืองายยยยย”
ทั้งๆที่ไม่เห็นว่าเป็นอะไร แต่ด้วยสัญชาติญาณและนิสัยไม่กลัวใคร
บวกกับความเมาแทบไม่ได้สติทำให้ยูริตะโกนออกไปอย่างหัวเสีย
“ฮืออออออ” เสียงร้องไห้เบาๆ ดังแว่วมาจากในตรอก ใกล้ๆที่ยูริล้มอยู่
“ยูริเป็นไงมั่ง ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ จู่ๆ.....”
เสียงเพื่อนยูริเงียบหายไปทันทีที่สายตาเหลือบไปเห็นเงาบางๆ ห่างจากที่ยูริล้มไปไม่ไกล
“ใครอ่ะ ออกมานะ ไม่งั้นชั้นร้องนะ” เพื่อนยูริ พยายามเพ่งไปที่ร่างบางนั้น
ร่างเงาตะคุ่มๆนั่นค่อยๆ ลุกแล้วเดินออกมา ใบหน้าขาวซีด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจและหวาดกลัว
น้ำตาไหลเต็มสองแก้ม เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เพื่อนของยูริลุกขึ้นทันทีที่เห็นร่างบาง
“เป็นอะไรมากรึป่าว หรือว่า ไอ้บ้าที่วิ่งออกไปเมื่อกี๊มัน......มันจะ.....ข่มขืนเธอ”
ดูจากสภาพแล้วน่าจะใช่ ไอ้บ้าที่วิ่งออกไปเมื่อกี๊มันต้องคิดจะข่มขืนผู้หญิงคนนี้แน่ๆ
คิดแล้วเจ็บใจจริงๆ น่าจะจับมันไว้ แล้วอัดมันซะให้เข็ด เกลียดจริงๆไอ้พวกผู้ชายเลวๆพวกนี้
เพื่อนของยูริค่อยๆเดินเข้าไปดูร่างบางที่สั่นเทา มองคนตรงหน้าด้วยความสงสารจับใจ
‘เป็นผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวต้องมาโดนอะไรอย่างนี้ โชคดีที่เราสองผ่านมา....สองคน เฮ่ย!!! ยูริ’
หันไปมองร่างสูงที่ตอนนี้ยังกองอยู่กับพื้น ตอนนี้ยูริ สงบปากสงบคำได้มากแล้ว แต่ก็ยังถามหาเหล้าอยู่
เมื่อเห็นร่างสูงพยายามยันตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล คนเป็นเพื่อนก็ได้แต่สายหน้าไปมาก่อนจะเข้าไปช่วยพยุง
ยูริเมื่อยืนขึ้นได้ ก็มองไปที่หญิงสาวแปลกหน้า ที่ยืนร้องไห้ตัวสั่นอยู่ข้างหน้า
“เป็นไรค่ะ ร้องไห้ทำไมเหรอ ใครทำอะไร บอกยูริ ยูริช่วยด้ายยยยย!!” พูดพร้อมกับเอามือชูมือชูไม้แสดงความยิ่งใหญ่
“ขอโทษนะค่ะ เพื่อนชั้นเมานะ...... เงียบไปเลยนะยูริ”
หันมาว่าคนที่เมาไม่ได้สติ ก่อนจะหันไปคุยกับหญิงแปลกหน้าคนนั้นต่อ
“ขอโทษนะ เธอชื่ออะไรเหรอ แล้วทำไมมาโดนไอ้บ้ากามนั่นมันลากเข้ามาได้หละ”
“ท...ทิฟ....ทิฟฟานี่คะ” เสียงที่แผ่วเบาและสั่นเทาหลุดออกจากปากร่างบางตรงหน้า
--------------------------------------------------------------
โปรดติดตามตอนต่อไป
อ่อ ลืมบอก เรื่องนี้ขอให้จิ้นทิฟ ตอนผมยาวนะคะ เพราะผมยาวจะเข้ากับบทมากกว่าอ่ะคะ
ขอบคุณที่อ่านกันนะคะ><
(พูดไรไปเนี่ย...ไม่ใช่ตัวเค้าอีกแล้ว)
[/align]
เหอะๆๆ
